ตอนที่27

..ชิบหายแล้ว! ชิบหายวายวอด! ใครวะมานั่งมืดๆ ในห้องฉัน แถมในมือนั่นมันมีดปลอกผลไม้ชัดๆ หรือจะเป็นพวกเสี่ยเบิ้มตามมาเก็บงานถึงเขาใหญ่ หรือจะเป็นเจ้ากรรมนายเวรที่ฉันเคยไปเหยียบเท้าตอนประถม พ่อแก้วแม่แก้วช่วยผิงด้วย.. ผิงผิงยืนแข็งเป็นหิน มือที่กำลังจะกดเปิดไฟสั่นพั่บๆ จนแทบจะควบคุมไม่ได้ เธอพยายามรวบรวมความกล้าอันน้อยนิดที่มี ตะโกนออกไปเสียงสั่นเครือ "ทะ... ที่นี่มีกล้องวงจรปิดนะโว้ย! พี่คินก็อยู่ห้องข้างๆ ถ้าแกทำอะไรฉัน พี่คินจะเอาปืนมายิงแกไส้แตกแน่" "โวยวายไปได้ยัยผิง... นี่ฉันเอง" เสียงคุ้นหูแว่วออกมาจากความมืด พร้อมกับไฟในห้องที่สว่างพรึ่บขึ้น ผิงผิงกะพริบตาถี่ๆ ปรับสายตา เห็นผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ที่ปลายเตียง ในมือกำลังถือกีวี่ที่ปลอกเปลือกค้างไว้ครึ่งลูก ..หือ พี่ภีม... เอ๊ย ไม่ใช่! นี่มัน พี่น้ำส้ม เลขาเบอร์หนึ่งของคุณหญิงแม่นี่นา! มาทำอะไรที่นี่มืดๆ วะเนี่ย ตกใจหมดอีพี่.. "พี่