เสียงร้องไห้จ้าของเด็กชายตัวเล็กที่ถูกมัดติดกับเก้าอี้ไม้เก่าๆ กลางโกดังร้างดังระงมแข่งกับเสียงลมหวลที่พัดผ่านซอกตึก ผิงผิงยืนหอบแฮกจนตัวโยน มือขวาของเธอยังกำสากหินอ่างศิลาไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอมองดูชายชุดดำร่างยักษ์ที่นอนบิดตัวไปมาอยู่ที่พื้น พลางกุมข้อมือตัวเองที่หักพับผิดรูปเพราะแรงกระแทกจากสากหินระดับตำนานที่ผิงผิงเพิ่งขว้างออกไปสุดแรงเกิด
.. สะใจชะมัดยัยผิงเอ๊ย ถ้าไม่ได้วิชาตำส้มตำจนกล้ามขึ้นมาทั้งปี ป่านนี้พี่คินคงโดนเจาะกบาลไปแล้วมั้งเนี่ย ดูสิ ไอ้หมอนั่นหน้าเขียวหน้าเหลืองเลยนะนั่น สมน้ำหน้าหน้าตัวเมียดีนัก ชอบรังแกเด็กนักใช่ไหมล่ะ..
ผิงผิงเม้มปากแน่นพลางพยายามคุมลมหายใจให้เป็นปกติ แม้ใจจะเต้นรัวยิ่งกว่าจังหวะกลองรบก็ตาม
คินเดินดุ่มๆ เข้ามาหาผิงผิงด้วยสีหน้าเคร่งขรึม แววตาของเขาที่เคยมองเธอด้วยความเอ็นดู ตอนนี้กลับวาวโรจน์ไปด้วยความโกรธผสมความกังวล เขาคว้าแขนผิงผิงแล้วดึงเข้
