.. ชิบหายแล้ว.. ชิบหายวายป่วง ไอ้ผู้ชายหน้าปลาจิบตรงมุมมืดนั่นมันใครวะ จ้องฉันยังกับจะกินเลือดกินเนื้อ แถมในมือนั่นมันจดหมายขู่ฆ่าหรือใบแจ้งหนี้งวดใหม่กันแน่เนี่ย พี่คินคะ..
พี่อย่าเพิ่งมัวแต่เต้นรำเพลินสิพี่ ดูข้างหลังมั่ง มีคนจองกฐินผิงอยู่เนี่ย! ..
ผิงผิงพยายามจะขยับปากบอกคิน แต่จังหวะดนตรีวอลซ์ที่กำลังเร่งเร้าทำให้เธอต้องหมุนตัวตามการนำของเขา สายตาของเธอยังคงวนเวียนไปที่หลังผ้าม่านผืนยักษ์ แต่พอหันกลับไปมองอีกที... ชายคนนั้นก็หายวับไปราวกับนินจาถอดจิต
"ผิง... เป็นอะไร ทำไมตัวสั่น"
คินกระซิบถามพลางกระชับอ้อมกอด แววตาหน้านิ่งเริ่มมีความสงสัยฉายออกมา
"เอ่อ... คือ ผิงเห็นใครไม่รู้ค่ะพี่คิน ยืนอยู่หลังผ้าม่านตรงนั้น ท่าทางน่ากลัวชะมัดเลย"
ผิงผิงตอบเสียงสั่น
คินกวาดสายตาคมกริบไปทั่วงานทันที รังสีอำมหิตจางๆ เริ่มแผ่ออกมาจนคนที่เต้นรำอยู่ข้างๆ แอบเสียวสันหลังวูบ
"ภีม... เช็คกล้องวงจร
