“เป็นอะไรทำไมวันนี้ถึงกลับบ้าน” ในตอนสี่ทุ่มกว่าสามีในนามเดินเข้ามาในบ้าน พร้อมกับน้ำเสียงเอ่ยทักที่ไม่น่าฟัง “แล้วนี่นึกอะไรนั่งดื่มอยู่คนเดียวแบบนี้ อกหักจากใครมาอีก หรือโดนใครหักอกมาครับ”
เหอะ ดูปากเขาสิ พูดออกมาก็เหน็บฉันเลย
ฉันที่เตรียมตัวเตรียมใจมาว่าคืนนี้จะต้องขยับความสัมพันธ์กับเขาให้ได้ก็เลยได้โอกาสเอาเรื่องนี้มาเป็นข้ออ้างซะเลย
“ถ้าใช่แล้วพี่ช่วยอะไรลี่ได้” สวมบทคนเมาพร้อมกับสีหน้าน่าสงสาร
มองหน้าสามีในนามและทำหน้าเศร้ามากกว่าเดิม
“ถึงขั้นไหนแล้ว”
“อะไรขั้นไหนคะ” พูดพลางทำเสียงสะอื้นไปด้วย
“ระหว่างลี่กับผู้ชายคนนั้นไง ถึงขั้นไหนแล้ว ลึกซึ้งกับเขาหรือยัง”
“...”
“ที่ไม่ตอบคืออะไร อายหรือยังไง”
“...” คิดไม่ออกต่างหากว่าจะหยิบยกใครขึ้นมาอ้างดี
“หรือว่าชอบเขามาก”
“ก็ต้องชอบสิ”
“ใคร” ทั้งที่เขาเอ่ยเสียงเรียบนิ่ง ไม่ได้ตะคอกตะโกนไม่ได้ใส่อารมณ์ ทว่าฉันรู้สึก หวั่นใจแปลก ๆ
