ครืด ครืด ครืด
นั่งหมดอาลัยตายอยาก มองเพื่อนกินข้าวไปพลาง ๆ เสียงโทรศัพท์มือถือฉันก็ดังขึ้น เบอร์ที่โชว์หน้าจอคือเบอร์ของป๊า
“ค่ะป๊า”
(วันนี้หนูเข้าบริษัทเหรอเอลลี่)
“ใช่ค่ะมีเรื่องพูดกับพี่บีมก็เลยแวะเข้าไปหาเขาค่ะ”
(แล้วไม่เห็นจะแวะเข้ามาหาป๊าบ้างเลย ห้องทำงานของป๊าก็ไม่ได้ไกลกันนะ)
“ขอโทษค่ะป๊า”
(ป๊าไม่ได้โกรธ ป๊าก็แค่น้อยใจที่ลูกสาวป๊าไม่แวะมาหาป๊าเลย)
“ป๊าอ่า ไม่น้อยใจนะคะ ไม่ว่ายังไงป๊าก็คือคนที่เอลลี่รักที่สุดค่ะ”
(แล้วหนูมีปัญหาอะไรหรือเปล่า บอกป๊าได้เลยนะหรือว่าอยากได้อะไรไหม)
“ขอป๊าได้จริงเหรอคะ”
(ขอได้ในเรื่องที่หนูรู้ว่าป๊าต้องให้หนูได้แน่ ๆ)
“...” เห็นไหมอะ ป๊ารู้ว่าฉันจะพูดเรื่องอะไร
“ป๊าคะ”
(ป๊าอยากให้เอลลี่ลองเปิดใจกว้าง ๆ ให้บีมนะลูก บีมเป็นคนดี ป๊าเชื่อว่าป๊ามองคนไม่ผิด)
“ค่า ป๊าไม่ต้องห่วงนะ หนูกับพี่บีมเราอยู่ด้วยกันอย่างดีค่ะ”
(ถ้าเป็นอย่างที่หนูพูดป๊าก
