บ้านที่แสนสงบสุข
ว่าไปแล้วเพราะบ้านหลังนี้แหละที่ทำให้ฉันต้องแต่งงานกับผู้ชายอย่างพี่บีม
“หน้าบูดหน้าบึ้งเชียว เป็นอะไร ใครขัดใจแก” ไอยาที่กำลังนั่งกินมื้อเที่ยงในเวลาบ่าย 2 ที่โต๊ะทานข้าวมองหน้าฉัน เมื่อฉันเดินไปนั่งฝั่งตรงข้ามของเธอ
“แกคิดว่า ใครจะกล้าขัดใจฉัน”
“สามีแกไง นอกจากพี่บีมก็ไม่น่ามีใครที่ทำให้แกอารมณ์เสียได้”
“สมแล้วที่เราเป็นเพื่อนรักกัน”
“ทำไมอีกล่ะไปหาเรื่องทะเลาะอะไรกับเขา”
“ฉันเหมือนคนชอบหาเรื่องทะเลาะงั้นเหรอ”
“ก็ไม่นะ แต่แกไปหาเขาทีไรก็ไม่พ้นทะเลาะกันทุกที และทุก ๆ ครั้งแกก็มักจะเป็นฝ่ายแพ้อยู่ตลอด”
“แกก็ควรให้กำลังใจคนแพ้บ้าง สักวันฉันก็ต้องชนะเขาสิวะ”
“เออ ๆ ให้กำลังใจ สรุปวันนี้มีอะไรอะ โดนเขากวนอะไรมาอีก สีหน้าแกดูสิ้นหวังมากค่ะ”
“ฉันไปคุยเรื่องหย่ามา”
“ฮะ!”
“เออ แกได้ยินไม่ผิด ฉันไปคุยเรื่องหย่ามา”
“ผลออกมาไม่ได้หย่าสินะ สีหน้าแกถึงได้กลายเป็นแบบนี้”
