ทันทีที่พูดจบหมอกก็ตรงเข้าไปประกบริมฝีปากหยักเข้ากับปากอิ่มของช่อแก้วทันที ความเงียบนั้นโรยตัวลงมาปกคลุมรอบตัวของทั้งคู่อีกครั้ง หมอกค่อย ๆ ประคองร่างเล็กของช่อแก้วกลับเข้าไปภายในห้อง ไม่นานนักหมอกก็ต้องถอนจูบออกอย่างไม่เต็มใจ เพราะช่อแก้วหายใจลำบากมาก
“อึก! มะ หมอกใจร้อนจังเลย” เสียงใสของเธอดังขึ้นอย่างแผ่วเบา แต่ก็ดังพอที่จะทำให้บรรยากาศรอบตัวอุ่นขึ้นมาทันที กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่เป็นกลิ่นประจำตัวของเธอ ช่วยปลุกเร้าความรู้สึกบางอย่างในตัวหมอกให้ตื่นขึ้นมาอย่างง่ายดาย
คนร่างสูงโปร่งรีบปิดประตูระเบียงและลงกลอนไว้อย่างรวดเร็ว โลกภายนอกถูกตัดขาด เหลือเพียงแค่ทั้งสองคนในพื้นที่ส่วนตัวที่เงียบสงบเช่นนี้ รอยยิ้มกริ่มนั้นผลิบานกว้างขึ้นบนใบหน้าหวานของช่อแก้ว มือเล็กและเรียวของเธอยื่นออกมาประสานเข้ากับมือของหมอกอย่างแผ่วเบา ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเธอส่งผ่านความรู้สึกคิดถึงมาให้เขาได้อย่างชัดเจน
“เรา
