ช่อแก้วที่ได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้าให้หมอกอย่างรู้กัน เธอรู้สึกสงสารเด็กหญิงตัวเล็กจับใจ จึงหันไปหาหมอกแล้วกระซิบถามความคิดเห็นของเขาดูเบา ๆ
“หมอก ให้เราลองโทรไปหามิลค์ดูดีไหม เผื่อว่าอาจจะติดต่อได้”
“ลองดูก็ไม่เสียหายนะ เดี๋ยวเราคอยเฝ้าเด็ก ๆ เอง” หมอกพยักหน้า
ช่อแก้วจึงเบี่ยงตัวออกไปอีกมุมหนึ่งของห้อง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วลองโทรไปหามิลค์อยู่หลายครั้ง แต่อีกฝ่ายก็ยังคงไม่รับสาย เธอจึงตัดสินใจที่จะลองส่งข้อความไปหาดู
: มิลค์ ถ้าเห็นข้อความแล้วช่วยติดต่อกลับมาหน่อยนะ
“คุณครูกีตาร์คะ” ช่อแก้วหันไปหาคุณครูกีตาร์ “ถ้าคุณแม่ออเดรย์ยังไม่มารับ...ฉันขออนุญาตพาออเดรย์กลับไปที่ร้านของฉันด้วยกันกับข้าวหอมได้ไหมคะ”
“ได้ค่ะคุณช่อแก้ว เดี๋ยวดิฉันทำเอกสารรับเด็กกลับก่อนเวลาให้สักครู่นะคะ” คุณครูกีตาร์ตอบรับด้วยความยินดี
ช่อแก้วหันไปหาออเดรย์แล้วยิ้มให้เธอ “ไม่ต้องเป็นห่วงนะข้าวหอม...เดี๋ยวเราไป
