ไอรินและราชันย์ออกมาจากบ้านอาจารย์ปวินอย่างเศร้าสลดใจ ทั้งคู่ไม่มีการพูดคุยใด ๆ ทั้งสิ้นระหว่างทาง ต่างฝ่ายต่างครุ่นคิดกับตัวเองอยู่เงียบ ๆ จนรถเก๋งสีดำมาจอดที่หน้าสะพานไม้ในจุดเดิม
“ฉันนึกว่าเราจะกลับบ้านกันเสียอีก”
ไอรินหันมองเขาที่เอาแต่เหม่อลอย ทว่าราชันย์กลับไม่ตอบอะไรทั้งสิ้น เขาเปิดประตูแล้วเดินลงไปจากรถ ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงที่กระโปรงหน้ารถ สายตาทอดมองไปที่สะพาน โดยไม่อาจคาดเดาความคิดได้เลย
ไอรินเองก็มีเรื่องกวนใจจนไม่อาจกลับไปนอนได้เหมือนกัน เธอเลยเปิดประตูแล้วออกมาจากรถ เพื่อสูดอากาศด้านนอก พร้อมกับแหงนหน้าขึ้นมองฟ้า
“วันนี้พระจันทร์เต็มดวงด้วย”
เธอชี้มือให้ราชันย์มองตาม พร้อมกับยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนจะถูกราชันย์ดึงแขนเข้าไปกอดเอาไว้แน่น พลางซุกหน้าลงบนหัวไหล่ของเธอ
“ปะ เป็นไรเนี่ย”
ไอรินอึกอัก ทั้งตกใจ ทั้งระแวง และเป็นห่วงเขาในคราเดียวกัน
“ขอโทษ...”
เสียงของอีกฝ่ายเบาหว
