7 ปีผ่านไป
ผ่านมาเนิ่นนานขนาดนี้ แต่ชีวิตของไอรินยังคงมีแต่งาน งาน และงาน ต่อให้มีผู้ชายมากมายพยายามจะเสนอตัวและเข้ามาจีบ แต่สุดท้ายพวกเขาก็ต้องแพ้พ่ายให้กับความใจแข็งของไอริน และถอยออกไปเอง
ไอรินไม่ได้ปิดกั้นตัวเองแต่อย่างใด เพียงแค่เธอปฏิญาณตนว่าจะไม่ขอรักใครอีก เพราะเธอรู้แล้วว่าความรักนี่แหละ คือสิ่งที่ทำให้เธอสูญเสียความเป็นตัวเองมากที่สุด
ไอรินยังคงตื่นแต่เช้าใส่บาตรแล้วนึกถึงราชันย์ในทุก ๆ วัน พอตกเย็นเธอก็ยังคงไปที่เจดีย์กระดูกแห่งนั้นเพื่อมอบดอกไม้สีขาวให้เขา
คนที่วัดรู้จักเธอเป็นอย่างดี เพราะเห็นเธอมาที่นี่จนชินตาแล้ว ส่วนเหมันต์กับอลิสายังไปที่นั่นบ้างเป็นบางครั้ง แต่ช่วงนี้พวกเขากำลังขยายบริษัท เลยทำให้ไม่ค่อยมีเวลาได้มา
เมื่อเดือนก่อนอลิสาเพิ่งไปที่ญี่ปุ่น และวันนี้เพิ่งเดินทางกลับมา เธอถึงได้นัดไอรินให้เข้าไปหาก่อนจะเข้าบริษัท
“มีอะไรฮะ ถึงได้รีบร้อนจัง”
ไอรินในชุดสูท
