ท่ามกลางหิมะที่หนาวเหน็บ ผู้คนมากมายต่างสวมใส่เสื้อโค้ตตัวหนาเตอะ เพราะอุณหภูมิที่ติดลบขนาดนี้ สามารถทำให้น้ำร้อนที่ควันลอยโขมงกลายเป็นน้ำแข็งได้เพียงไม่กี่วินาทีเลย
“มาลิน ค่อย ๆ เดินนะลูก เดี๋ยวหกล้ม”
ไอรินตะโกนบอกคนตัวเล็ก สวมชุดที่หนาปิดบังไปทั่วร่าง เห็นเพียงดวงตากลมโตที่โผล่ออกมา ที่ตอนนี้กำลังพยายามเดินอยู่บนหิมะสีขาวโพลนอย่างทุลักทุเล ทุกย่างก้าวของเธอ แทบจะจมลงไปในพื้นหิมะจนเกือบถึงก้น เพราะขนาดตัวที่เล็กมากในวัยเพียงแค่สามปีกว่าเท่านั้น
“นั่นไง พี่อาร์เธอร์ พี่อาเชอร์”
เสียงใสตะโกนออกมาด้วยความดีใจ พร้อมกับมือเล็กป้อมที่ยกขึ้นชี้ไปยัง เด็กผู้ชายวัยเข้าสี่ขวบสองคน ที่ตอนนี้กำลังสนุกกับการปั้นตุ๊กตาหิมะตัวใหญ่กันอยู่
“มาลินน”
ทันทีที่สองแฝดนั้นเงยหน้าขึ้นมาตามเสียง และพบเข้ากับมาลินต่างก็เบิกตาโพลงอย่างตื่นเต้น แล้วตะโกนเรียกจนสุดเสียง ทำเอารอบข้างหันมามองเป็นตาเดียว โชคดีที่
