หลังจากปล่อยให้เด็ก ๆ เล่นกันจนหนำใจ ก็ถึงเวลาพาเจ้าตัวเล็กกลับห้อง เพื่ออาบน้ำและเตรียมตัวสำหรับไปกินมื้อเย็นด้วยกัน
“สนุกไหมลูก”
“สนุกมากเลยค่ะ”
มาลินยิ้มกว้างขณะที่ตัวหนาวสั่น กำลังยืนเปลื้องผ้าให้ไอรินสวมชุดใหม่ให้
“พี่เชอร์พี่เธอร์เก่งมากเลย ปั้นควายตัวใหญ่เท่านี้แหนะ”
ว่าแล้วก็กางมือออก โชว์ให้ผู้เป็นแม่ดูว่ามันใหญ่มากจริง ๆ
“หึ ๆ ถ้าสนุก เราอยู่ต่ออีกสักอาทิตย์ดีไหมลูก”
ราชันย์ว่าพลางเดินเข้ามาสวมเสื้อช่วยไอรินอีกแรง
“ดีค่ะ”
สาวน้อยตากลมโตเป็นประกาย พยักหน้าระรัวชอบใจทันที
“แต่ว่าเรามีงาน...”
“ช่างงานเถอะน่า ปล่อย ๆ ไปบ้าง”
ราชันย์รีบปราม เพราะไอรินตั้งใจทำงานมากจริง ๆ เธอควรมีเวลาได้พักผ่อน อย่างน้อยปีละ 2-3 ครั้งก็ยังดี
“ใช่ค่ะ มาลินไม่อยากให้คุณแม่ทำงานหนัก มาลินไม่ชอบเห็นคุณแม่เหนื่อย”
คำพูดเรียบง่ายของลูกสาว ทำให้ไอรินคลี่ยิ้มออกมาด้วยหัวใจที่พองโต ตั้งแต่คลอดเขา
