คำร้องขอของยาย

กว่าจะผ่านวันนี้ไปได้ ไอรินต้องใช้พลังเป็นอย่างมาก ไม่ใช่เพราะงานที่ทำหนักจนเธอแบกรับไม่ไหว แต่เป็นเพราะราชันย์ที่เอาแต่กลั่นแกล้งเธอสารพัด คล้ายจงใจทำให้เธอรำคาญ แล้วยกเลิกงานแต่งให้มันจบ ๆ ทั้งที่เธอเองก็ไม่ได้อยากแต่งกับเขาเหมือนกัน “อ้าว กลับมาแล้วเหรอไอริน” คุณหญิงลดาเอ่ยทักด้วยรอยยิ้ม พร้อมกับกวักมือเรียกเธอให้เข้าไปหา “วันนี้ฉันไปเดินห้างมา เห็นว่ากระเป๋ามันสวยดี เลยซื้อมาเผื่อเธอด้วยหนึ่งใบ” กระเป๋าแบรนด์หรูถูกยื่นมาต่อหน้าไอริน เธอเพ่งมองมันอย่างลำบากใจ เพราะถ้าเธอรับไว้ เธอจะยิ่งติดหนี้บุญคุณคุณหญิงจนชาตินี้ไม่มีทางดิ้นหลุดได้ “ริน... ไม่ขอรับไว้ได้ไหมคะ” “ไม่ชอบเหรอ” คุณลดาเปลี่ยนสีหน้าทันที พร้อมกับเพ่งมองไปที่กระเป๋าอย่างแปลกใจ เพราะเธอตั้งใจเลือกเองกับมือ และมันกำลังเป็นที่นิยมอยู่ในตอนนี้ “ชอบค่ะ แต่ว่า... คุณผู้หญิงให้รินมาเยอะแล้ว รินเกรงใจค่ะ” “โธ่ ก็นึกว่าอะไร” คุณลดายิ้มได้อีกครั้ง พร้อมกับเก็บกระเป๋าเข้าไปในถุง จากนั้นก็ยัดใส่มือไอรินจนเธอไม่สามารถปฏิเสธได้อีก “อย่าเกรงใจฉันเลย คิดเสียว่าฉันเป็นแม่เธออีกคนก็แล้วกัน” “คุณผู้หญิงคะ” ไอรินก้มหน้ามองกระเป๋าในมือ ก่อนที่ความกดดันจะถาโถมเข้ามาชั่วขณะ และสุดท้าย เธอก็กล้าพูดออกไปตรง ๆ “เรื่องแต่งงานกับคุณราชันย์...” “ฉันไม่เปลี่ยนใจ” “...” คำตอบของอีกฝ่ายยังคงชัดเจนเช่นเดิม ก่อนที่จะเอนตัวมาลูบหัวไอรินด้วยความเอ็นดู “เลื่อนฐานะจากหลานคนใช้ มาเป็นลูกสะใภ้ฉันเถอะนะ แล้วฉันจะให้ทุกอย่างตามที่เธอต้องการ” ไอรินอยากบอกแทบใจจะขาด ว่าสิ่งที่เธอต้องการ คือหลุดพ้นจากผู้ชายชั่วช้าที่ชื่อราชันย์ แต่เพราะบุญคุณที่ท่วมหัว มันไม่ต่างไปจากน้ำที่ท่วมปาก ทำให้เธอทำได้เพียงก้มหน้าและกราบขอบคุณคุณผู้หญิงในความเมตตา ก่อนจะขอตัวมาช่วยยายวันเตรียมอาหารมื้อเย็น “เป็นอะไร วันนี้หน้าบึ้งมาเชียว” ผู้เป็นยายเอ่ยถาม ระหว่างจัดเตรียมอาหารมื้อเย็นให้กับเจ้านาย ไอรินไม่ได้ตอบ เธอเพียงแค่เดินไปซ้อนที่ด้านหลังหญิงวัยชราผมสีดอกเลา ก่อนจะหลับตาพริ้มแล้วซบหน้าลงอย่างเหนื่อยล้า “เราย้ายไปอยู่ที่อื่นกันดีไหมยาย” “หือ?” ยายวันขมวดคิ้วพลันหันกลับมามองไอรินโดยตรง ก่อนจะประคองใบหน้าที่กำลังเหี่ยวเฉาอย่างทะนุถนอม “คุณหญิงลดามีบุญคุณกับครอบครัวเรามาก ท่านส่งเสียรินเรียนโรงเรียนดี ๆ ได้เข้ามหาลัยเดียวกันกับลูกชายของท่าน แถมยังให้ทำงานในตำแหน่งสูงด้วย ถ้าเราย้ายไปอยู่ที่อื่นหลังจากได้ดีแล้ว เราจะกลายเป็นคนเนรคุณนะลูก” เพราะคำนี้คำเดียวจริง ๆ เธอถึงต้องอยู่ที่นี่ต่อ โดยที่ยายไม่รู้เลยว่าชีวิตของเธอต้องเจออะไรบ้าง เธอถูกเหยียดหยามมากแค่ไหน ตอนขึ้นมหาวิทยาลัยชั้นนำแห่งนั้น แถมเธอยัง... มีความหลังฝังใจที่ไม่มีวันลืมอีกด้วย “ก็ได้ แต่รินไม่แต่งงานกับคุณราชันย์นะ รินไม่ได้รักเขา แล้วเขาก็ไม่ได้รักรินด้วย” เธอเอ่ยน้ำเสียงจริงจัง ทว่ากลับไม่มีคำตอบใด ๆ ออกมาจากหญิงชราที่มีแววตาหม่นลงชั่วขณะ แค่นี้ก็ดูออกแล้วว่ายายอยากให้เธอแต่งงานกับราชันย์มากแค่ไหน “ไอริน” มือเหี่ยวนุ่มกุมมือไอรินไว้หลวม ๆ ก่อนยายวันจะถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยล้า “ยายแก่มากแล้วนะ คงไม่มีโอกาสได้เห็นรินใส่ชุดเจ้าสาวสวย ๆ” “ยายยังแข็งแรงดีน่า แค่นี้สบายหายห่วงอยู่แล้ว” ยายวันยิ้มบาง ๆ ให้กับไอริน ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เธอแทบล้มทั้งยืน “ยายเป็นมะเร็ง” “...” หน้าของไอรินชาวาบขึ้นมาชั่วขณะ แววตาเธอนิ่งงันค้างอยู่บนใบหน้าจริงจังของหญิงชราที่อยู่ต่อหน้า ในหัวเริ่มประมวลคำพูดซ้ำอีกรอบอย่างช้า ๆ เพราะยังไม่อยากยอมรับความจริง “ยะ ยายว่าไงนะ...” “ถ้านี่คือสิ่งสุดท้ายที่ยายขอก่อนตาย ทำให้ได้ไหม?”