นาเดียชะงักเมื่อออกจากร้านและเห็นคนที่ยืนรออยู่
“คุณพีท” เธอถอยหลังแต่ไม่ทันคนที่มายืนรออยู่นาน เขารีบมาคว้าข้อมือเธอไว้ก่อนที่เธอจะหนี
“เดียอย่าเพิ่งไป เราคุยกันได้ไหมผมมีเรื่องอยากอธิบายกับคุณตั้งหลายเรื่อง”
หญิงสาวนิ่ง เธอคิดไปหลายทางว่าควรทำอย่างไร หากไม่คุยพีรพัทธ์คงไม่ยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ เธอมองเวลาแล้วจึงตัดสินใจ
“เดียมีเวลาไม่มากค่ะ ใกล้ถึงเวลาไปรับลูก”
“ได้ เดียต้องไปรับของขวัญที่โรงเรียนใช่ไหม ผมขอเวลาไม่เกินยี่สิบนาที”
พีรพัทธ์เดินนำเธอไปที่ร้านอาหารหรูร้านหนึ่งที่เขาจองห้องส่วนตัวไว้ นาเดียมองไปรอบๆ มันมิดชิดจนเธอเริ่มไม่อยากไว้ใจและลังเลว่าตนเองคิดผิดหรือถูกที่ยอมมาคุยกับเขา
“คุณมีอะไรรีบว่ามาเถอะค่ะ” หญิงสาวเร่ง เธอมองนาฬิกาที่ข้อมือด้วยสีหน้าไม่สบายใจ
“ผมอยากคุยกับเดียเรื่องที่ผมแต่งงานเมื่อห้าปีก่อน” พีรพัทธ์พูดพลางจับมือเธอไว้ เมื่อนาเดียได้ยินแล้วทำท่าจะลุกขึ้น
