“ของขวัญคะ หนูจำได้ไหมลูกว่าคุณพ่อไปไหน” นาเดียเริ่มต้นคุยกับลูกสาวในช่วงก่อนนอนคืนนั้น เด็กหญิงนริสาทำท่าคิดเอียงคออย่างน่ารักก่อนจะตอบออกมา
“คุณพ่อไปทำงานค่ะ อยู่ไกล” เด็กหญิงย้ำถึงสิ่งที่เธอเคยบอกลูกไว้เมื่อตอนที่เด็กน้อยถามถึงพ่อ นาเดียก้มลงหอมศีรษะของลูกสาวและยิ้มให้
“ค่ะ แต่คุณพ่อจะมาหาหนูแล้วนะคะดีใจไหม”
เด็กหญิงพยักหน้าแต่เธอก็พูดอย่างลังเล
“คุณพ่อใจดีไหมคะ เหมือนอาวีไหมคะ” เธอไม่เคยรู้จักคนเป็นพ่อ ไม่รู้ว่าการมีพ่อดีหรือไม่ดีอย่างไร
“คุณพ่อเป็นพี่ชายของอาวี ถ้าอาวีใจดีคุณพ่อก็ต้องใจดีสิคะ” นาเดียพูด
“งั้นหนูก็อยากเจอพ่อค่ะ” เด็กหญิงนริสาเริ่มหาว ทำท่าจะหลับแต่ยังอยากคุยต่อ
“พรุ่งนี้หนูตื่นมาจะเจอพ่อเลยไหมคะ” น้ำเสียงง่วงเต็มที่นาเดียจึงกล่อมให้ลูกหลับ
“พ่อจะมาพรุ่งนี้ค่ะ ถ้าหนูอยากเจอพ่อเร็วๆ ก็หลับนะคะ”
นาเดียปิดไฟดวงใหญ่ในห้องลูกหลังจากที่เด็กหญิงนริสาหลับสนิท เธอฝึก
