เพื่อนสนิท

ชานนท์รอญาณินในรถหลังจากที่เขาส่งข้อความไปบอกเธอว่ามาถึงแล้ว หญิงสาวเป็นอาจารย์สอนพิเศษในมหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่ง เธอมีอาชีพหลักเป็นนักเขียนชื่อดัง เขียนบทความมีคอลัมน์ประจำในนิตยสารเกี่ยวกับการท่องเที่ยว และเขียนนิยายขายบ้างหากว่างจากงานประจำ นอกจากนั้นมีงานทำคอนเท้นต์ในช่องยูทูปร่วมกับเพื่อนอีกคน มีรายได้เข้ามาในแต่ละเดือนมากพอดู หญิงสาวเป็นเพื่อนรุ่นน้องที่เขาเจอตอนเรียนระดับปริญญาโท เธอเรียนทางด้านสถาปัตยกรรมเหมือนกับเขาแต่เลือกทำงานในอีกด้านหนึ่งที่เป็นความชอบของเธอเอง หญิงสาวอายุน้อยกว่าเขาสามปีแต่เพราะการเรียนในระดับปริญญาโทในคลาสเดียวกัน บวกกับกิจกรรมที่ทำด้วยกันในตอนเรียนทำให้เหมือนอยู่รุ่นเดียวกันจนเรียกชื่อกันเฉยๆ ได้แบบสนิทปาก ชายหนุ่มขยับตัวเมื่อเห็นญาณินเดินลงจากตึก แต่เธอไม่ได้มาคนเดียวมีหนุ่มเนิร์ดใส่แว่นเดินมาด้วย “ยังไงวันนี้ขอตัวก่อนนะคะ แล้วเทอมหน้าค่อยว่ากันอีกที” ญาณินกล่าวลา วันนี้เป็นคาบสุดท้ายที่เธอมาสอน กีรติ อจ.เจ้าของวิชาตัวจริงที่เชิญเธอมาบรรยายเกี่ยวกับการเขียนวรรณกรรมเชิงพาณิชย์จึงเดินมาส่ง และมีการเกริ่นไว้ถึงวิชาในเทอมหน้าที่อาจจะมีโอกาสทำงานร่วมกันอีก “ขอบคุณมากนะครับอาจารย์นิน ยังไงหลังจากตัดเกรดเด็กๆ แล้วผมขอโอกาสเลี้ยงข้าวสักมื้อนะครับ” กีรติรีบบอกลาเมื่อเห็นเจ้าของรถคันหรูเปิดประตูออกมามอง “ยินดีค่ะด็อกเตอร์ ลานะคะ” ญาณินยิ้มหวานเจี๊ยบ เธอหันมามองชานนท์ที่ทำหน้าไม่สบอารมณ์ “หิวเหรอ” เธอคิดว่าเขาคงหงุดหงิดที่รอนาน “ฮื่อ ไปยัง” ชานนท์ตอบสั้นๆ ญาณินเปิดประตูรถขึ้นนั่งคาดเข็มขัดเรียบร้อยจึงหันมาถามสารถี “จะไปกินอะไรดี” “เธออยากกินอะไร บอกมาก่อนก็ได้” ชานนท์ให้ฝ่ายหญิงเลือกก่อน “นึกไม่ออก หาดูแปบนะ” ว่าแล้วญาณินเริ่มเลื่อนหน้าจอหาร้านอาหารที่น่าสนใจ “นนท์ดูนี่ กรุงเทพฯ ทะเลเผาแถวบางขุนเทียน” เธอเอนตัวมาใกล้ๆ ส่งหน้าจอให้เขาดู ชายหนุ่มละสายตามาดูเพียงสองวินาทีก่อนจะหันไปสนใจการขับรถต่อ “ก็ดี งั้นไปกินร้านนี้แล้ววันนี้ไปห้องฉันนะ” ห้องชุดของเขาอยู่เส้นพระรามสองไม่ไกลจากร้านที่ว่าพอดี “ก็ได้” ญาณินไม่คิดอะไร แต่คนที่คิดกลับเป็นเขาเอง ชานนท์นึกถึงคืนแรกที่เริ่มต้นความสัมพันธ์แบบไม่ผูกมัด มันมีจุดเริ่มต้นที่ห้องเขา วันนั้นเธอไปหาเขาเพื่อดื่มกินตามปกติที่เจอกันบ่อยๆ แต่เธอมีคำถามที่ขอให้เขาช่วยอธิบาย “นนท์ ผู้ชายเวลาถึงจุดสุดยอดรู้สึกยังไงเหรอ” เขาจำได้ว่าตอนนั้นเขาถึงกับสำลักเบียร์ที่กำลังจิบ มองหน้าเธอก็เห็นว่าสาวเจ้ารอคำตอบจริงๆ “เออ ฉันก็ไม่น่าถามแกเลยเนอะ ก็ไม่เคยเห็นแกมีใครเหมือนกัน” เธอบ่นกับตัวเองทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกสบประมาท “แกจะรู้ไปทำไม” เขาย้อนถามเมื่อตั้งสติได้ “ก็...ฉันจะเขียนฉากเลิฟซีนแต่ช่วงนี้เหมือนมันตัน คิดไม่ออก” เธอบอกตามตรง “แล้วปกติแกเขียนยังไง” ชานนท์นึกอยากรู้ เขาเองก็ไม่เคยอ่านนิยายของเพื่อนสาวเสียด้วย “ปกติเหรอ ตัดเข้าโคมไฟฉับแต่ไม่อยากใช้มุขซ้ำๆ ไง” อย่าว่าแต่คนอ่านจะเบื่อ เธอเป็นคนเขียนยังเบื่อ “เคยดูหนังไหม” เขาสัมภาษณ์ ญาณินพยักหน้า “เคย แต่หนังมันไม่ได้บรรยายนี่ว่าใครรู้สึกยังไง” “งั้นเดี๋ยวดูใหม่ เธอสงสัยอะไรก็ถามฉันดีกว่าแบบนั้นจะตอบง่ายกว่า” ชานนท์สรุป “หมายถึงดูหนังแบบนั้นเหรอ” ญาณินย้ำ “ใช่สิ ถ้าดูหนังสยองขวัญแล้วเธอจะเอาอะไรมาถามฉันล่ะ” และแล้วการติววิชาเพศศึกษาก็เริ่มต้นหลังจากนั้น ชานนท์เปิดเวปดังใส่รหัสสมาชิกเข้าไป ญาณินทักทันที “นี่เธอสมัครวีไอพีด้วยเหรอเนี่ย” เขาหันมามองเธอ “แล้วแปลกตรงไหน ฉันก็ผู้ชายปกติ” เขาเลือกเล่นวิดีโอโดยส่งสัญญาณภาพมาที่โทรทัศน์ขนาด 50 นิ้วที่ผนัง “เธอเขียนแนวไหน ฉันจะได้เปิดถูก” ชานนท์ถามขณะเลือกหมวดวิดีโอ หญิงสาวจึงขยับมาดูหน้าจอด้วย “โห เยอะเลยอะไรเนี่ย แนวครู เลสเบี้ยน ครอบครัว สวิง ทาสรับใช้ น้องเมีย ลักหลับ” เธออ่านออกเสียง “แนวไหนดีล่ะก็คู่รักปกติ พระเอกนางเอกเป็นเพื่อนกัน” ญาณินตอบตามเนื้อเรื่องที่เขียนอยู่ ชานนท์เลือกหมวดเรื่องประทับใจ จากนั้นเลือกมาหนึ่งเรื่องแล้วกดเพลย์ ชายหนุ่มวางโทรศัพท์บนโต๊ะเอนหลังพิงพนักโซฟาบิดตัวตามสบาย ญาณินมองหน้าจอตาไม่กระพริบ หนังเริ่มจากฉากที่คู่รักไปเที่ยวด้วยกันและมีการค้างคืน พอเข้าห้องส่วนตัวฝ่ายหญิงเข้าไปในห้องน้ำเปิดน้ำในอ่าง ถอดเสื้อผ้าออกทีละชิ้นจนเปลือยเปล่า จากนั้นพระเอกตามเข้ามาในสภาพที่ไม่ได้สวมอะไรสักชิ้นเช่นกัน ทั้งคู่พากันลงไปแช่น้ำในอ่าง ตอนแรกสองหนุ่มสาวนั่งคนละมุม สุดท้ายฝ่ายชายเดินมาหาผู้หญิงดึงตัวเธอให้ลุกขึ้นยืนแล้วจูบปากกัน “อี๋ ไม่กลัวเชื้อโรคเหรอ น้ำลายทั้งนั้น” ภาพพระนางแลกลิ้นกันมันดูน่ากลัวมากกว่าโรแมนติก ญาณินอดไม่ได้ที่จะพูดทำให้ชานนท์หัวเราะหึหึ “ตอนนั้นคงไม่มีใครคิดทันหรอก” จากนั้นภาพในจอเปลี่ยนเป็นการที่พระเอกจูบไปตามทรวงอก ดูดดึงยอดถันใช้มือขยำขยี้ฟอนเฟ้นอย่างหนักจนนางเอกร้องคราง บิดตัวไปมา ญาณินมองภาพในจอที่ดำเนินไปเรื่อยๆ เธอเกร็งตัวหนีบขาเข้าหากัน จนกระทั่งถึงฉากที่พระเอกจับนางเอกหันหลังเอามือจับขอบอ่างและเริ่มการสอดใส่ เธอจดจ่อกับภาพในจอจนไม่รู้ว่าชานนท์กำลังสอดมือเข้ามาในขากางเกงขาสั้น ชายผ้าร่นมาถึงต้นขามือของเขาโลมลูบไปตามเนินเนื้อที่เริ่มชุ่มฉ่ำ หญิงสาวหายใจแรง เธอจับมือนั้นไว้เมื่อเขาเริ่มลูบไปตามรอยแยกจนโดนติ่งเนื้อ “อื้อ... นนท์” “ดูหนังก็ไม่เหมือนลองของจริงหรอกนิน อยากลองไหม” เขายกตัวเธอไปนั่งบนตัก จูบที่ติ่งหูแล้วพูดชิดริมหู ลมหายใจร้อนที่รินรดทำให้เธอรู้สึกร้อนไปทั้งตัว “จะ..จะดีเหรอ” ญาณินเริ่มไม่มีสติ เธอบิดตัวเร่าเมื่อนิ้วร้ายเกี่ยวชั้นในไปด้านข้างแล้วสอดลึกเข้าไปในกาย “ดีสิ จะได้มีเรื่องไปเขียนไงฉันจะติวให้เอง เธอมีเรื่องไปเขียนได้อีกเป็นปี” เธอแหงนหน้าเชิดขึ้น ไม่รับรู้คำพูดของเขาอีกแล้ว เมื่อนิ้วของเขาขยับเร็วขึ้น สองมือจิกลงไหล่เขาแน่นเหมือนจะระบายความสยิวซ่านออกไปบ้าง จู่ๆ ชานนท์ก็หยุดมือ เธอลืมตาอย่างไม่เข้าใจ ชานนท์เลื่อนตัวลงไปนั่งคุกเข่ากับพื้น จับตัวเธอนั่งพิงโซฟามือเขารูดกางเกงขาสั้นที่เธอสวมออกไปทีเดียวพร้อมกับชั้นในจนพ้นข้อเท้า เขาซุกหน้าลงใช้ลิ้นกับเนินเนื้อปาดเลียจนเธอดิ้นเร่าๆ เหมือนทรมานสุดแสน