เป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม

ฝ่ายญาณินเธออยู่ที่ห้องของชานนท์ตามลำพัง หญิงสาวคุยไลน์กับเพื่อนสนิทที่ทำคอนเท้นต์ด้วยกัน ลูกไก่ : “แกอยู่ไหนนิน” นิน : อยู่ห้องนนท์ ลูกไก่ : ตกลงยังไง แกกับตานั่นจะลอยชายกันอยู่แบบนี้เหรอนิน เมื่อวานพ่อแกที่เมืองนอกถามฉันว่าแกอยู่ยังไง ทำไมไม่ค่อยรับโทรศัพท์ นิน : ฉันก็ไม่รู้แล้วแกจะให้ฉันทำไง จะให้ฉันขอเขาแต่งงานเหรอ นนท์เคยพูดว่าจะไม่แต่งงานไม่อยากมีครอบครัว ลูกไก่ : แกรู้ไหมนิน ไอ้เอฟแอนด์บีอะไรนี่มันไม่ผิดหรอก ถ้าแกไม่รู้สึกอะไร แต่ถ้าแกเริ่มรักเขาขึ้นมาวันไหน วันนั้นก็นรกดีๆ เชื่อฉันเถอะฉันเคยผ่านมาแล้ว ญาณินนิ่งไป กฤติการู้ใจเธอพอๆ กับที่เธอรู้ใจตัวเองว่าไม่สามารถมองชานนท์เป็นเพื่อนได้อีกแล้ว นิน : แล้วแกว่าฉันควรทำยังไง ลูกไก่ : ชีวิตของแกฉันบอกไม่ได้หรอกนิน แต่ถ้าเป็นฉันถ้ารู้ว่ามันไม่มีอนาคตด้วยกันจริงๆ ฉันจะถอยออกมา เก็บตัวเก็บใจรอสามีในอนาคตดีกว่า ญาณินเงียบไปและบทสนทนาจบลงเพียงแค่นี้ เธอใช้เวลาอยู่กับความคิดของตัวเองจนเผลอหลับไป คืนนั้นชานนท์กลับมาเกือบเที่ยงคืนเขานอนที่ห้องด้านนอกเพราะไม่อยากรบกวนเธอ ในตอนเช้าวันต่อมาญาณินเก็บเสื้อผ้าข้าวของของตัวเองที่อยู่ที่นี่กลับห้อง มันเยอะอย่างไม่น่าเชื่อ เมื่อเธอเก็บเรียบร้อยชานนท์ตื่นพอดี “เช้าแล้วเหรอ นินจะรีบไปไหนทำไมเก็บของแต่เช้า” ชานนท์ตื่นขึ้นมาเห็นเธอกำลังเอาของที่เธอเก็บใส่ถุงกระดาษบ้าง กระเป๋าบ้าง มาวางที่หน้าประตูห้อง “มีต้องไปถ่ายทำคลิปตัดทำคอนเท้นต์น่ะ ลูกไก่เพิ่งบอกเมื่อคืนเธอนอนต่อเถอะ ฉันเรียกแกรบมาแล้ว” ญาณินพูดด้วยน้ำเสียงปกติ “แล้วทำไมต้องขนของกลับล่ะ” เรื่องไปทำงานเขาไม่เคยขวาง แต่เรื่องขนของไปหมดเขาไม่เข้าใจ “ก็ของฉันอยู่นี่เยอะที่ห้องจะใช้อะไรก็ไม่มี ทำไมล่ะหรือว่าเธอจะใช้ของพวกนี้” ญาณินเปลี่ยนเรื่องไปอีกทางทำให้ชานนท์รีบปฏิเสธ “พูดอะไรบ้าๆ” หญิงสาวพยักหน้าหงึกหงัก “ฉันก็ว่าเธอคงไม่มีธุระกับเครื่องสำอางค์หรือว่าจีสตริงของฉันหรอกเลยเก็บกลับห้อง” “ทำไมต้องเรียกรถกลับเอง รอฉันล้างหน้าแปบนึงได้ไหม เดี๋ยวไปส่ง” ชานนท์ไม่สบายใจเขาไปรับเธอมาแล้วจะให้ญาณินเรียกรถรับจ้างกลับเองมันก็ยังไงอยู่ “ฉันเรียกมาแล้วถ้ายกเลิกก็เกรงใจเขา เธอไปนอนเถอะ ฉันไปล่ะไม่ต้องลงไปส่งนะ” ญาณินเปิดประตูพร้อมกับหอบของทั้งหมดออกไป ชานนท์รีบหาเสื้อใส่แล้ววิ่งตามไปแย่งของในมือเธอมาถือไว้ “ฉันช่วยถือ” ญาณินปรายตามองเธอไม่ว่าอะไร ระหว่างที่อยู่ในลิฟต์เธอเป็นฝ่ายถามเขาขึ้นมาก่อน “นนท์ฉันขอถามอะไรเธออย่างสิ” “ว่า..” “ที่เธอเคยบอกว่าไม่อยากแต่งงาน ไม่อยากมีครอบครัวยังคิดแบบนั้นอยู่รึเปล่า” ญาณินไม่กล้าถามตรงๆ ว่าเขารู้สึกอย่างไรกับเธอ “ใช่สิ มันก็ต้องเป็นแบบนั้นมีอะไรรึเปล่านิน” ชานนท์ไม่กล้าตอบว่าเขาอยากมีครอบครัว แต่ครอบครัวนั้นต้องมีเธออยู่ เขาจึงเลือกตอบตามคำเดิมที่เคยพูด “เปล่าไม่มีอะไร” เธอปฏิเสธ ทั้งสองออกจากลิฟต์หญิงสาวเห็นรถที่นัดมาจอดรอแล้วจึงเดินตรงไปทันที ชานนท์ช่วยเอาของใส่ท้ายรถให้ ก่อนที่เธอจะก้าวขึ้นรถญาณินตัดสินใจหันมาบอกเขาว่า “นนท์ฉันอยากบอกเลิกเรื่อง F&B ตอนนี้ฉันอายุ 28 แล้วฉันอยากมีครอบครัว เรากลับมาเป็นเพื่อนกันอย่างเดิมเถอะนะ” เธอยัดคีย์การ์ดคืนใส่มือชานนท์ก้าวขึ้นรถปิดประตู รถคันนั้นถอยออกไปทันที ส่วนชายหนุ่มยังยืนเซ่ออยู่กับที่ สองสัปดาห์ผ่านไปชานนท์ติดต่อหาญาณินทุกวันแต่เธอไม่เคยมีเวลาว่างให้เขา จนถึงเย็นวันเสาร์เธอนัดพบเขาที่ร้านอาหารใกล้คอนโดฯ “ตอนนี้พ่อแม่กลับไทยมาเยี่ยมเราน่ะนนท์” เธอวางถุงกระดาษใบใหญ่ลงบนโต๊ะ ชายหนุ่มเอามาดูอย่างงงๆ ในนั้นเป็นเสื้อผ้าเขาที่เคยอยู่ในตู้เสื้อผ้าที่คอนโดของญาณิน “เราไม่รู้ว่าแด๊ดจะมาดูห้องเราเมื่อไหร่ เลยกันไว้ก่อนถ้าแด๊ดมาเห็นเสื้อผ้าผู้ชายที่ห้องเราตายแน่” ชานนท์พยักหน้ารับรู้ “คืนนี้ไปฟังเพลงกันไหม” เขาอยากมีเวลาอยู่กับเธอให้นานกว่านี้อีกนิด เห็นท่าทางอึกอักของญาณินจึงพูดออกไปว่า “ไหนเธอว่าเราจะเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมไงนิน” ญาณินถอนใจ “ได้ งั้นจะไปที่ไหน” เธอตอบรับมาในที่สุด “ร้านเฮียหมิงก็ได้ ปลอดภัยดีไม่ค่อยมีพวกเกะกะ” ที่ชานนท์พูดแบบนั้นเพราะสมิติมีการ์ดเต็มร้าน เอาไว้คอยจับพวกเมาแล้วกร่างโยนออกนอกร้านและที่เขาทำแบบนั้นได้เพราะครอบครัวของเฮียหมิงมีอิทธิพลในระดับหนึ่ง จนไม่ต้องสนหน้าอินทร์หน้าพรหมใดใด “งั้นไปเจอกันที่ร้านเลยก็ได้สักสามทุ่ม” ญาณินลุกขึ้นยืน เธอจะต้องไปทำธุระต่อ “ฉันไปรับดีกว่าถ้าเธอเมาจะขับรถกลับยังไง สามทุ่มเจอกันที่หน้าคอนโดเธอ” ชานนท์พูดแล้วไม่รอฟังคำตอบ เขาหิ้วถุงเสื้อผ้าที่เธออุตส่าห์เอามาให้ถือติดมือไปโยนใส่ท้ายรถและแยกตัวไปทันที คืนนั้นชายหนุ่มมารอเธอตามเวลาที่นัด ญาณินเดินออกมาจากลิฟต์ด้วยเดรสปาดไหล่สีดำ สั้นเหนือเข่าหนึ่งคืบเข้ากับรองเท้าส้นเข็มสี่นิ้ว เธอปล่อยผมยาวม้วนเป็นลอนที่เซ็ทมาอย่างดียิ่งทำให้ดูเซ็กซี่มากกว่าปกติ “สวย” เขาชมแต่ในใจนึกอยากเปลี่ยนใจพาเธอไปที่อื่น ทั้งสองมาถึงจุดหมายราวสามทุ่มครึ่ง และคืนนี้ก็ดูเหมือนว่าเพื่อนคนอื่นๆ ในกลุ่มต่างใจตรงกัน มาพบกันโดยมิได้นัดหมายรวมถึงเฮียหมิงด้วย “เฮ้ย ไอ้นนท์วันนี้มันยอมพาสาวสวยมา” เรวัตบอกเพื่อนในกลุ่ม “เฮียหมิงสวัสดีค่ะ” ญาณินทักทายเจ้าของสถานที่ “สวัสดีครับน้องนิน วันนี้หนูมากับไอ้นนท์ได้ยังไง” สมิติคุยกับเธออย่างเป็นกันเอง หารู้ไม่ว่าชานนท์กำลังขัดหูกับสรรพนาม 'หนู' ที่เขาเรียกเธอ “นนท์ชวนมาค่ะเฮีย” เธอยิ้มให้อีกฝ่าย “นินไปนั่งด้านโน้นดีกว่า” ชานนท์ตั้งใจจะพาเธอไปนั่งตามลำพัง วันนี้เขาก้าวเท้าผิดข้างออกจากบ้านหรือไร ทำไมมันผิดจังหวะไปหมด ไอ้พวกห่านั่นก็มากันครบ “เฮียว่าไปนั่งรวมกับกลุ่มเพื่อนๆ ดีกว่า จะไปกันทำไมสองคน” สมิติขัด ญาณินก็พลอยเออออไปด้วย “จริงค่ะเฮีย” ญาณินเดินนำชานนท์ไปยังโต๊ะของกลุ่มเพื่อนเขาที่สมิตินำหน้าไปโน่นแล้ว “สวัสดีครับนิน ไม่ค่อยเจอกันเลย” เรวัตทักทายเธอทันที “เชิญๆๆ ครับ น้องนิน อ้าวไอ้นนท์มึงจะนั่งไหม” ตุลาเพื่อนอีกคนหันมาถามชานนท์ “เฮ้ยไอ้นนท์ มึงบอกว่ามึงเลิก F&B กับน้องนินแล้วใช่ไหม งั้นกูจีบนะ” อัครวัฒน์เพื่อนอีกคนมากระซิบข้างหู “มึงอยากแดกตีนก็ลองดู นั่นเมียกู” ไม่พูดเปล่า ชานนท์ชี้ไปที่ฝ่าเท้าตนเองด้วย อัครวัฒน์หัวเราะพรืด ไอ้นี่..สุดท้ายก็ยอมรับ “นนท์ทำอะไรน่ะ ยกเท้าให้เพื่อนทำไม” ญาณินหันมาเห็นพอดี