นับตั้งแต่ฉันตื่นขึ้นมาเวลาก็ผ่านมาหนึ่งเดือนกว่า ฉันเริ่มกลับมาเดินได้แต่ยังไม่ดีเท่าที่ควรต้องขอบคุณผู้ชายทั้งสามคนที่ดูแลฉันอย่างดี สถานที่ที่ฉันอยู่คือบ้านหลังใหญ่ที่มาร่วมงานแต่งคราวนั้น
น่าเสียดายที่คุณย่าเสียด้วยโรคประจำตัวเมื่อประมาณห้าเดือนก่อน พี่บาสเล่าว่าคุณย่าเป็นห่วงฉันมาก ในวาระสุดท้ายของท่านท่านบอกว่าท่านดีใจที่ได้เห็นหน้าเหลน
“พี่บาสพี่รู้เรื่องป๋าพงษ์หรือเปล่า” ครุ่นคิดมานานสุดท้ายฉันก็ตัดสินใจถาม พี่นอนอยู่ข้าง ๆ ป๋าพงษ์ทำงานที่โรงพยาบาล เฮียคมกล่อมน้องคิมนอน น้องคิมติดเฮียคมมากก่อนนอนต้องได้กอดเฮีย
“แรก ๆ พี่ก็ไม่รู้ แต่พี่สังเกตเห็นเฮียห่วงโมเป็นพิเศษและชอบเรียกโมว่า ‘ตัวเล็ก’ พี่ก็เลยถามแล้วพี่ก็ได้คำตอบ” เรานอนตะแคงหันหน้าคุยกัน
“แล้ว...พี่รังเกียจไหมโมเคยมีความสัมพันธ์กับพี่ชายทั้งสองของพี่ แต่โมไม่รู้จริง ๆ นะคะว่าพวกพี่เป็นพี่น้องกัน”
เราสบตากันอยู่หลายนาที
