ยังไม่ทันที่ครีมมี่จะเอ่ยตอบอะไรออกไป
เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าผ้าก็ดังขึ้นแทรกจังหวะพอดี
เธอชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะถอนหายใจแผ่ว ๆ แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า เดินขยับออกห่างจากมังกรเล็กน้อย ราวกับต้องการพื้นที่ส่วนตัว แม้ในห้องจะมีเพียงเขาสองคนก็ตาม
ปลายนิ้วกดรับสายทันที
“ว่าไงเจ๊หนูดี” เสียงของเธออ่อนลงกว่าตอนคุยกับมังกรอย่างเห็นได้ชัด
“ครีม คืนนี้แกขึ้นคนสุดท้ายได้เปล่า รอบตีหนึ่งถึงตีสอง” เสียงปลายสายถามตรงประเด็น
ครีมมี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตาเหลือบมองนาฬิกาบนหน้าจอโดยอัตโนมัติ
“ทำไมได้ขึ้นดึกขนาดนั้นล่ะเจ๊”
“วันนี้วันเกิดพี่ฟีนิกซ์ เจ้าของผับ เขาจ้างวงดนตรีสดมาเล่น เลยต้องขยับคิวดีเจออกไปหน่อย”
เธอเงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังชั่งใจ ก่อนจะตอบเสียงแผ่ว
“จริง ๆ วันนี้หนูตั้งใจจะลานะเจ๊…”
ปลายสายเงียบไปชั่ววูบ
“อ้าว…เหรอ”
ครีมมี่เม้มริมฝีปากเล็กน้อย ดวงตาเผลอเหลือบกล
