“ทายา”

ครีมมี่ที่ทำกับข้าวเสร็จแล้ว จัดจานอาหารวางเรียงบนโต๊ะอย่างเป็นระเบียบ กลิ่นอาหารอุ่น ๆ ลอยคลุ้งไปทั่วห้องครัว เธอถอดผ้ากันเปื้อนออก พาดไว้บนพนักเก้าอี้ ก่อนจะกำลังจะเดินไปหยิบน้ำเพิ่ม แต่ยังไม่ทันก้าวพ้นโต๊ะ เสียง แกร็ก ของลูกบิดประตูก็ดังขึ้น ครีมมี่เงยหน้ามองไปทางต้นเสียง ร่างสูงของมังกรเดินออกมาจากห้องนอนอย่างเชื่องช้า ไหล่กว้างเอนเอียงเล็กน้อย สีหน้าแสดงความเจ็บปวดแบบไม่ปิดบัง มือข้างหนึ่งกดที่แผ่นหลังเหมือนพยายามพยุงตัวเองทุกย่างก้าว “…ทำเป็นคนจะตาย” เธอพึมพำเบา ๆ แต่ก็รีบก้าวเข้าไปหา ครีมมี่เดินเช้าไป ก่อนจะเอื้อมมือเข้าไปช่วยพยุงทันที แขนของมังกรถูกพาดขึ้นบนไหล่เธออย่างเคยชิน น้ำหนักตัวเขากดลงมาจนเธอต้องยืนรับอย่างเต็มแรง “มา… ฉันช่วย” เธอพูดเสียงเรียบ แต่ท่าทางกลับไม่ทิ้งเขาเลย มังกรยกมุมปากยิ้มบาง ๆ อย่างคนได้ใจ แต่ยังแกล้งทำหน้าบิดเล็กน้อย “เจ็บจริงนะ ไม่ได้แกล้ง” “รู้