“ชุดหรู”

หลังจากนั้นมังกรก็พาครีมมี่ไปขึ้นรถทันที ก่อนจะสตาร์ตรถแล้วขับออกจากมหาวิทยาลัยอย่างไม่พูดอะไรเพิ่ม รถแล่นออกจากตัวเมืองมาเรื่อย ๆ ถนนเริ่มโล่ง เสียงจอแจค่อย ๆ หายไป จนเวลาผ่านเกือบครึ่งชั่วโมง แต่ปลายทางกลับไม่ใช่ร้านอาหารอย่างที่ครีมมี่คิดไว้ รถชะลอ ก่อนจะเลี้ยวเข้าไปจอดหน้าร้านลองชุดร้านหนึ่งที่ดูหรูแต่ไม่ถึงกับเวอร์วัง ครีมมี่หันมองป้ายร้านแล้วขมวดคิ้วทันที “มาทำไมอ่ะ” “ก็พาไปกินข้าว” มังกรตอบหน้าตาย “ต้องเปลี่ยนชุดกันหน่อย” “ต้องเล่นใหญ่ขนาดนี้เลย?” ครีมมี่ถามเสียงเรียบ แต่แฝงความแปลกใจ มังกรยิ้มบาง ๆ คล้ายอารมณ์ดีผิดปกติ “เอาน่า นานทีพี่จะได้มีมุมนี้กับเขาบ้าง” พูดจบเขาก็ดับเครื่อง เปิดประตูรถแล้วเดินอ้อมมาอีกฝั่ง ก่อนจะเปิดประตูให้ครีมมี่ลงจากรถอย่างสุภาพ มือหนึ่งกันขอบประตู อีกมือยื่นมารับเธอขึ้นมาเบา ๆ ครีมมี่มองท่าทางนั้นนิ่ง ๆ ก่อนจะพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง “เป็นบ้าอะไรว่