“ขอนอนกอดหน่อย”

“อย่าเวอร์ได้ป่ะ” ครีมมี่ว่าเสียงเรียบ “เธอไม่เป็นพี่ เธอไม่เข้าใจหรอก” มังกรตอบกลับทันที น้ำเสียงยังตึงอยู่ ครีมมี่มองหน้าเขานิ่ง ๆ อย่างคนเริ่มหน่าย ก่อนจะสูดลมหายใจเล็กน้อยแล้วปรับสีหน้าใหม่ จากนิ่งเฉยกลายเป็นอ้อนแบบตั้งใจ “ครีมหิวข้าว ไปกินข้าวด้วยกันนะ” “ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่อง” มังกรยังไม่ยอมง่าย ๆ ครีมมี่ขยับเข้าไปใกล้อีกนิด เสียงอ่อนลงกว่าเดิม “ค่อยคุยหลังกินเสร็จก็ได้ ครีมหิวข้าวจริง ๆ นะ” “เห้อออ…เธอก็เป็นซะแบบนี้ตลอด” มังกรถอนหายใจอย่างคนยอมแพ้ “ไปเร็ว อย่าบ่นเป็นคนแก่” ครีมมี่สวนกลับทันที ก่อนจะคว้าแขนเขาแล้วกระชากให้เดินกลับไปทางโรงอาหาร ทันทีที่ทั้งคู่เดินกลับมาถึงโต๊ะ เสียงแซวของปอนด์ก็ดังขึ้นทันที “แหม ไอสัส ต้องให้เมียไปตามเลยนะ” “ไม่มีก็อย่าเสือก” มังกรตอบกลับเสียงเรียบ แต่สายตาเฉียบคม ชินหัวเราะก่อนจะพูดแทรกขึ้นมา “กูอยากต่อยหน้ามึงว่ะไอมังกร อย่าให้กูมีบ้างน