“หวงแล้วหนึ่ง”

พักกลางวัน… ครีมมี่ยืนต่อแถวยาวเหยียดอยู่หน้าร้านอาหารร้านหนึ่งในโรงอาหารคณะนิเทศ ข้างกายคือแป้งโกะที่เริ่มออกอาการหมดความอดทน มือถือในมือถูกเลื่อนขึ้นลงอย่างไร้จุดหมาย “แถวยาวจังแก…” แป้งโกะบ่นเสียงอ่อน เหลือบมองไปข้างหน้าที่ยังไม่เห็นปลายแถว “ก็มาช้าเอง คนมันก็ต้องเยอะเป็นธรรมดา” ครีมมี่ตอบเสียงเรียบ สายตายังจับจ้องไปที่ร้านตรงหน้าอย่างไม่หวั่นไหว “เปลี่ยนร้านไหมอ่ะ” แป้งโกะเสนออีกครั้ง ครีมมี่ส่ายหน้าเบา ๆ “ไม่อ่ะ ร้านนี้แหละ จะถึงคิวแล้ว” เธอพูดพร้อมขยับเท้าไปข้างหน้าอีกนิด เมื่อแถวเริ่มเคลื่อนตัว หลังจากนั้นครีมมี่กับแป้งโกะก็ยืนรออยู่อีกเกือบสิบนาทีกว่าจะถึงคิว พอสั่งข้าวได้ตามที่อยากกิน ทั้งสองก็รีบถือถาดเดินหาที่นั่งทันที สายตากวาดมองหามุมที่พอจะนั่งสบาย ๆ หน่อยในโรงอาหารที่คนแน่นขนัด จนในที่สุดก็เจอที่นั่งว่างโต๊ะหนึ่งพอดี แถมยังอยู่ติดกับพัดลมที่กำลังหมุนแรงจนลมปะทะหน้าเ