ถ้าครีมมี่ยืนอยู่หน้ากระจกในห้องน้ำ ค่อย ๆ ใส่คอนแทคเลนส์ทีละข้างอย่างใจเย็น แสงไฟสีขาวสะท้อนให้เห็นสีหน้าที่เรียบนิ่ง ไม่มีวี่แววตื่นตระหนกหรือไม่พอใจ ราวกับเหตุการณ์เมื่อครู่เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยที่ผ่านเข้ามาแล้วก็ผ่านไป
เสียงของรุ่นพี่ดังขึ้นจากด้านหลัง น้ำเสียงแฝงความรู้สึกผิดอยู่ไม่น้อย
“พี่ขอโทษด้วยนะ ที่ชนน้อง ไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ”
ครีมมี่กะพริบตาเบา ๆ เพื่อปรับสายตา ก่อนจะเงยหน้ามองเงาสะท้อนในกระจก แล้วตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ไม่เป็นไรค่ะ”
เธอไม่ได้หันไปมอง ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรเป็นพิเศษ แค่พูดตามมารยาทเท่านั้น
รุ่นพี่ยืนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยแนะนำตัวเหมือนอยากลดความอึดอัด
“พี่ชื่อทะเลนะ อยู่นิเทศปีสาม”
ครีมมี่หยิบกล่องคอนแทคเลนส์ปิดฝา เก็บลงกระเป๋าผ้า ก่อนจะหันไปสบตาอีกฝ่ายสั้น ๆ
“ชื่อครีมค่ะ นิเทศปีหนึ่ง”
ทะเลยืนมองใบหน้าของครีมมี่ผ่านกระจกเงา สายตาหยุดอยู่ท
