“…”

ผ่านไปสองวันเต็ม ๆ ที่ครีมมี่แทบไม่ได้ออกไปไหน นอกจากนั่ง ๆ นอน ๆ อยู่ในห้องของตัวเอง และแน่นอนว่า…ชีวิตที่ควรจะสงบก็ไม่เคยสงบจริง เพราะมีตัวป่วนรายหนึ่งตามติดเธอเป็นเงา จะลุกไปเข้าห้องน้ำที เขาก็ต้องมายืนเฝ้าหน้าประตูเหมือนกลัวเธอจะหาย จะเดินไปหยิบนั่น จัดนี่ หรือขยับตัวไปตรงไหน ก็เหมือนมีผีตามติดตลอดเวลา หันไปทีไรก็เจอหน้าเดิม ๆ อยู่ไม่ห่าง แม้แต่ตอนซักผ้า แค่เปิดฝาเครื่อง เตรียมจะเอาผ้าลง มือของเธอยังไม่ทันได้แตะผ้าด้วยซ้ำ ตัวป่วนก็รีบวิ่งหน้าตั้งเข้ามาแบบไม่เกรงใจพื้นที่ส่วนตัว ราวกับเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย ครีมมี่ได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ ไม่รู้ควรจะเรียกสิ่งนี้ว่า “ห่วง” หรือ “น่ารำคาญขั้นสุด” กันแน่ เช่น ตอนนี้ “ให้เดินไปส่งไหม” มังกรพูดขึ้นทันทีที่รถจอดสนิทในโรงจอดรถของคณะนิเทศ “ไม่ต้อง คณะอยู่แค่นี้” ครีมมี่กรอกตามองบนอย่างเบื่อหน่าย “ก็อยากเดินไปส่ง” ครีมมี่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่