“ว้า…อิจฉาคนที่กำลังอินเลิฟเนาะ ดูสิ ใบหน้าสดใส ผิวพรรณเปล่งปลั่ง ใบหน้าเปื้อนยิ้ม ดูแล้วมันช่างหนุบหนับอะเนาะ ”
“ว่าไม่ได้นะ เพื่อนเราสวยขนาดนี้ ถึงว่าละทำไมถึงไม่ยอมมีแฟน ที่แท้หัวใจก็มีเจ้าของแล้วนี่เอง
คิกๆ ”
พอเดินเข้ามาในห้องเรียน ก็ยังมาเจอเพื่อนแซวอีก
“ทำยังกะพวกแกไม่เคยมีแฟนอย่างนั้นแหละ ”
พวกเราพูดแกล้งกันไปมาอีกไม่นานอาจารย์ก็เข้ามาสอน วันนี้เวลาเหมือนเดินช้า เพราะฉันอดใจรอให้ถึงเที่ยงไม่ไหว ‘มื้อแรกที่กินข้าวในโรงอาหารด้วยกัน แบบฟีลแฟนจะเป็นยังไงนะ’ แค่คิดในใจก็เขินไปหมดแล้วเนี่ย
ตอนเที่ยง
“ทำไมพวกพี่มาช้าจังนะ ดูสิกับข้าวเย็นหมดแล้วเนี่ย ”
ช่วงพักกลางวัน พอลงมาถึงโรงอาหาร พวกเราก็รีบไปซื้อข้าวมารอ เพื่อที่เวลาพวกพี่มาถึงจะได้กินเลย ไม่ต้องเสียเวลาไปต่อแถวซื้ออีก แต่นี่ก็เที่ยงกับอีก15นาทีแล้ว พวกพี่ยังไม่เห็นมากันเลย
“ นั่นน่ะสิ ปกติก็มาเที่ยงตรงนะ ”
พวกเราสามคนชะเ
