ห้าว….
ทำไมมันง่วงแบบนี้นะ นั่งทำงานได้ไม่เท่าไหร่
ฉันก็หาวแล้วหาวอีก มองดูที่กลุ่มของพวกพี่
ก็ดูตั้งอกตั้งใจทำงานกันดี หันกลับมาดูงานตัวเองพอเห็นตัวหนังสือแล้ว ทำให้ฉันตาลายอยากนอนซักงีบจังเลย แต่ด้วยความที่ว่างานมันค่อนข้างเยอะ ถ้ามัวแต่นอนงานก็คงไม่เสร็จ
“ เอาวะ ทำต่ออีกหน่อยแล้วกัน”
ฉันได้แต่ปลอบใจตัวเอง ทั้งที่ตาแทบจะลืมไม่ขึ้นอยู่แล้ว
-วาคิม-
“เย้! เสร็จเรียบร้อย”
ผ่านไปเกือบ 2 ชั่วโมง ในที่สุดพวกผมก็ทำงานจนเสร็จ น้องโฟกัสร้องขึ้นอย่างดีใจ เพราะจะได้พักผ่อนสักที
“ขอบคุณครับ ช่วยพวกพี่จนงานเสร็จเลย
คิดว่าจะต้องทำนานกว่านี้ซะอีก ”
ในระหว่างที่พวกผมกำลังเก็บอุปกรณ์ ผมแอบมองดูอลิซอีกครั้ง
“อ้าว หลับเหรอนั่น ”
อลิซฟุบหลับไปกับโต๊ะแล้ว คงเพลียจากเหตุการณ์เมื่อคืน
ฟอด…
ผมเห็นแล้วเอ็นดู เดินเข้าไปหอมคนขี้เซาฟอดใหญ่
“อืม..โอ้ย… อลิซหลับไปตั้งแต่ตอนไหนคะเนี่ย ”
เธองัวเงียตื่
