พายุอารมณ์ที่พัดกระหน่ำมาทั้งคืนทิ้งไว้เพียงความบอบช้ำในหัวใจของทั้งคู่ อัยดายืนมองเด็กหนุ่มที่เคยหยิ่งผยองและขี้หวงคนนั้นกำลังคุกเข่าอยู่แทบเท้าเธอ แทนที่จะรู้สึกสะใจ เธอกลับรู้สึกเหมือนหัวใจถูกกรีดด้วยใบมีดทื่อๆ
"ลุกขึ้นเถอะภีม... มาคุกเข่าทำไมตอนนี้"
อัยดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาที่สั่นพร่า ดวงตาที่บวมช้ำจ้องมองเขาอย่างตัดพ้อ
"ไหนบอกว่าเลิกกันไปเลยไง ไหนบอกว่าพี่ไม่สำคัญ จะมาตามหาคนไม่สำคัญทำไมอีก"
"อัย... ผมขอโทษ ผมมันปากหมา ผมพูดไปเพราะความโกรธ" ภีมพยายามจะคว้ามือเธอ แต่ความเย็นชาในแววตาอัยดาทำให้เขาไม่กล้าแม้แต่จะสัมผัส
"ใช่... นายพูดเพราะโกรธ แต่นายรู้ไหมว่าคำพูดพวกนั้นมันทำลายพี่ไปหมดแล้ว" น้ำตาของอัยดาร่วงเผาะลงบนหน้าขา "นายบอกว่าพี่ไม่มืออาชีพ นายดูถูกงานที่พี่รัก นายประชดพี่ด้วยผู้หญิงอื่น... แล้วนายจะมาเอาอะไรจากพี่อีก ภีม? พี่มันไม่ดีไม่ใช่เหรอ พี่มันไม่ดี ไม่ใช่เหรอในสายต
