เมื่อได้ยินข่าวจากพี่อินดี้ หัวใจของอัยดาก็เต้นผิดจังหวะ ความโกรธที่เคยเป็นกำแพงสูงชันพังทลายลงในพริบตา เหลือเพียงความกลัวว่าเด็กเนิร์ดของเธอจะหายไปจากชีวิตจริงๆ เธอรีบคว้ากุญแจรถแล้วบึ่งไปที่คณะวิศวกรรมศาสตร์ทันที
ท่ามกลางกลุ่มนักศึกษาที่กำลังขนของขึ้นรถบัสคันใหญ่ อัยดากวาดสายตามองหาจนเจอ ภีม ที่อยู่ในชุดเสื้อยืดหลวมๆ กางเกงยีนส์เซอร์ๆ และเป้ใบยักษ์ ใบหน้าของเขาดูซูบผอมลงไปถนัดตา ดวงตาหลังเลนส์แว่นดูนิ่งสงบจนน่าใจหาย
"ภีม"
อัยดาตะโกนเรียกเสียงหลงพลางวิ่งเข้าไปหา
ภีมชะงักฝีเท้า เขาค่อยๆ หันมามองเธอด้วยสายตาที่ว่างเปล่ากว่าทุกครั้ง ไม่มีแววตาอ้อนวอน ไม่มีน้ำตาเหมือนวันนั้น มีเพียงความอ่อนล้าที่ซ่อนอยู่ลึกๆ
"พี่อัย มาทำไมครับ ไหนบอกว่าไม่อยากให้ผมตอแยแล้วไง"
ภีมถามเสียงเรียบ
"ภีม. นายจะไปเชียงรายจริงๆ เหรอ? ไปตั้งเดือนนึงเลยนะ"
อัยดาถามพลางหอบหายใจ มือเรียวเอื้อมไปจะจับแขนเขาแต่ก
