เย็นนั้นลดามณีกลับมาจากทำงานพร้อมกับบอกเธอว่ามีงานด่วนเข้ามากะทันหัน
“แป๋มพรุ่งนี้เราต้องไปประชุมด่วนที่บางสะพาน สองวันแน่ะต้องไปค้างคืนนึง เธอจะไปด้วยไหม”
ข้าราชการสาวประจำกรมศิลปากรต้องไปสัมมนาทางวิชาการที่โรงแรมแห่งหนึ่งในอำเภอนั้น ซึ่งเป็นการไปแทนหัวหน้ากองโดยที่เธอไม่ทราบล่วงหน้ามาก่อน จึงค่อนข้างกังวลหากจะทิ้งเปรมฤดีไว้ที่บ้านตามลำพัง
“บางสะพานเหรอ ไปได้ก็ดีเหมือนกันฉันอยากไปเที่ยวทะเล” เมื่อพูดถึงทะเลเปรมฤดีก็คิดว่าดีเหมือนกัน ไม่ได้ไปมานานแล้วแค่ได้คิดก็สดชื่นแล้วเธอนึกในใจ
“โทษนะที่ไม่มีเวลาต้อนรับเธอเลย อยู่ๆ ก็มีงานด่วนซะงั้น” ลดามณียังคงไม่สบายใจ
“เฮ้ยไม่เป็นไร ขอโทษทำไมซี ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษแกที่อยู่ๆ ก็มาไม่ได้ถามก่อนว่าแกสะดวกไหม”
เปรมฤดีรีบพูดไม่ให้เพื่อนคิดมาก เพราะเธอคิดว่าตัวเองผิดเองที่ไม่ได้นัดไว้เธอรีบพูดต่อว่า
“ไปบางสะพานก็ดี งั้นฉันเปิดโรงแรมต่างหากเองก็
