“เรื่องเมื่อสี่ปีก่อน ผมขอโทษแต่อยากบอกว่าผมไม่เคยเห็นอะไรสำคัญกว่าเรื่องของเรา”
เปรมฤดีตัวแข็งเมื่อชายหนุ่มรื้อฟื้นเรื่องเดิม ก่อนที่เธอจะสะบัดตัวหนีเต็มแรงจนเมธัสต้องออกแรงกอดเธอไว้แน่นกว่าเดิม
“แต่คุณก็ยอมเลิกกับฉันง่ายๆ นี่น่ะเหรอสำคัญ”
“เปล่าเลยแป๋ม วันนั้นผมแค่อยากให้แป๋มใจเย็นลง แป๋มกำลังโมโหส่วนผมกำลังเหนื่อยมาก เราคุยกันไม่รู้เรื่องหรอกผมเลยคิดว่าจะกลับไปก่อนแล้ววันหลังผมจะไปขอโทษคุณ”
เมธัสหมายความตามที่พูดจริงๆ ย้อนกลับไปเมื่อสี่ปีที่แล้วหลังจากวันนั้นไปอีกสองวัน เขาไปหาเปรมฤดีที่บ้านหลังจากโทรหาเธอไม่ได้ ติดต่อทางไหนไม่ได้ทั้งสิ้นแต่เขากลับได้พบเพียงนางปรียาภรณ์คนเดียว
“เธอจะมาทำไมก็เลิกกันกับลูกสาวฉันไปแล้วนี่”
“เปล่าครับ ผมไม่เคยคิดจะเลิกกับแป๋มจริงๆ สักครั้ง” เขาปฏิเสธ นางปรียาภรณ์เชิดหน้าก่อนจะตัดสินใจพูดกับเขาอย่างตรงไปตรงมา
“แต่ฉันคิดว่าเธอควรเลิกกับยายแป๋ม เธอส
