เวลาสี่ทุ่มกว่า ไม่ใช่เวลาที่คนอย่างสิงขรจะกลับเข้าหอ แต่ไม่รู้ว่าทำไมวันนี้เขาถึงรู้สึกร้อนรนอยากกลับมาที่ห้องนัก ทว่าทันทีที่เดินมาถึงหน้าประตูห้องของเฟียส เขาก็ต้องหยุดชะงักพร้อมกับหัวใจที่หล่นวูบ เพราะหน้าห้องดันมีรองเท้าของผู้ชายถอดอยู่
“แม่ง…”
ความโกรธแล่นขึ้นมาถึงขีดสุดโดยที่เขาไม่อาจควบคุมได้ สติของเขาเหมือนเชือกที่ดึงรั้งอย่างแรงจนขาดผึง รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่มือกระหน่ำเคาะประตูเสียงดังรัว
ก๊อก ๆ ๆ
เสียงเคาะดังสะท้าน เพียงไม่นานคนด้านในก็เปิดประตูออก แต่แทนที่จะเป็นเฟียส กับกลายเป็นผู้ชายที่ไม่คุ้นตา จากลักษณะน่าจะเป็นนักกีฬา ถึงได้หุ่นล่ำขนาดนี้
“พี่มาทำไม”
เฟียสกอดอกถามพร้อมกับเดินมาเผชิญหน้า ใจจริงเขาอยากจะถามไปว่าไอ้หมอนี่คือใคร มีสิทธิ์อะไรเข้ามาในห้องของเธอ แต่เขาเองก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะถาม จึงรีบหาข้อแก้ตัว
“น้ำไหลหรือเปล่า”
“ไหลปกติ”
เธอว่าพลางยกมือที่เปียกน้ำขึ้นให้ดูว
