ในที่สุดก็เข้าสู่ช่วงสุดท้ายของกิจกรรมรับน้อง ซึ่งเป็นช่วงที่หลายคนตั้งตารอคอย เพราะจะได้ออกไปรับน้องนอกสถานที่สามวันสองคืน และปีนี้ก็ได้รับการโหวตให้มารับน้องยังจังหวัดที่เกือบจะขึ้นไปทางภาคเหนือ เป็นแหล่งชุมชนที่ความเจริญยังเข้าไปถึง พวกเขาจึงตั้งใจไปบูรณะสถานศึกษาของโรงเรียนประถมในชุมชน
“ถ้ารู้ว่ารถจะออกตีห้า ฉันคงไม่แหกตาตื่นตอนตีสองหรอก ห้าว...”
ดาด้ายกมือขึ้นปิดปากพลางหาวหวอด ๆ เพราะแทบจะไม่ได้นอนเลย เนื่องจากในใบกำหนดการระบุเอาไว้ว่ารถจะออกตอนตีสาม แต่ดันเกิดปัญหาบางอย่าง ทำให้การเดินทางล่าช้ากว่ากำหนด
“ดีนะที่พกทั้งหมอนรองคอทั้งผ้าห่มขึ้นรถด้วย จะได้หลับแบบยาว ๆ เลย”
น้ำตาลดูดนมกล่องจนหมด ก่อนจะจัดที่นั่งของตัวเองให้เข้าที่เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการนอน
“เวียนหัวจัง”
เฟียสเริ่มทำหน้าพะอืดพะอม เนื่องจากไม่ชินกับการนั่งรถทัวร์ แต่ยังดีที่น้ำตาลพกยาแก้เมารถมาด้วย
“อะนี่ ยาแก้เมาร
