สิงขรไม่ยอมปล่อยให้เฟียสลงไปจากรถ แม้ว่าอีกฝ่ายจะทุบตีทั้งมือและเท้า แต่เขาก็ยังคงขับรถไปแบบนั้นจนกระทั่งถึงเส้นทางที่เป็นทางเปลี่ยว
เอี๊ยดดด
ล้อรถบดไปกับพื้นถนนจนเกิดเสียงและรอยไหม้ของล้อรถ ก่อนที่คนเจ้าอารมณ์จะหันไปปลดล็อก
“อยากออกไปนักก็เอาเลย”
“คิดว่าไม่กล้าเหรอ”
เฟียสกัดฟันแน่นก่อนจะผลักประตูออกไปแล้วเดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงไปตามทาง แต่สิงขรก็ไม่ได้ปล่อยเธอไว้คนเดียว เขาขับตามประกบ ปล่อยให้เฟียสเดินอยู่แบบนั้นทั้งที่ยังเมาจนโซซัดโซเซ ก่อนอีกฝ่ายจะหยุดแล้วอาเจียนใส่พุ่มไม้ข้างทาง
“จะหายซ่าได้หรือยัง”
สิงขรออกมาจากรถก่อนจะล้วงกระเป๋ากางเกงยืนดูคนตัวเล็กนั่งไปกับพื้นอย่างหมดสภาพ ทั้งเหนื่อย ทั้งเวียนหัว แต่ก็ยังโกรธปนเปกันไปหมด
“ไม่ต้องมาสน”
เธอผลักขาเขาออก แต่กลับถูกเขารวบตัวขึ้นไปนั่งบนรถอีกครั้ง
“อื้ออ บอกว่าไม่ต้องยุ่งไง”
“เฟียส… อย่าให้ฉันหมดความอดทนมากกว่านี้ ฉันไม่ใช่คนใจเย
