“ยังไม่นอนอีกเหรอ” ชายหนุ่มสะลึมสะลือขึ้นมา เห็นข้าวหอมนั่งอยู่ที่เตียงฝั่งของตนเอง ทว่ายังคงจ้องมองมา ที่เขา
“ก็เผื่อคุณป่วยหนัก ถ้าฉันหลับใครจะพาไปโรงพยาบาลล่ะคะ”
“ฉันสบายดีแล้วน่า ได้พักสักนิดก็หาย”
“เอาเป็นว่าฉันสบายใจที่จะเฝ้าบอสแบบนี้มากกว่าค่ะ”
“ขอบ...ขอบคุณนะ ข้าวหอม” เพราะคิดว่าชายหนุ่มจะต้องไล่ตนไปนอน หรือไม่ก็เถียงกลับมาว่าไม่เป็นอะไร ไม่ได้คาดคิดเลยว่าจะได้รับรอยยิ้มจริงใจพร้อมกับคำขอบคุณกลับมา ทำเอาคนตัวเล็กชะงักพร้อมกับหัวใจที่เต้นผิดจังหวะจนต้องเบือนหน้าหนีไปอีกทาง
“ก็... ก็หน้าที่ของเลขาอยู่แล้วนี่คะ”
“จะเพราะอะไรก็เหมือนกันนั่นแหละ แต่เธอพักผ่อนได้แล้ว ฉันไม่เป็นอะไรแล้วจริง ๆ” เขายืนยันด้วยน้ำเสียงหนักแน่น จนข้าวหอมเริ่มลังเล ทั้งยังสายตามองมาอย่างกดดัน ข้าวหอมเลยต้องขยับตัวนอนลงบนเตียง แม้จะไม่ได้รู้สึกง่วงสักนิดก็ตาม
“คุณเตคะ”
“หืม?”
“เรากลับไปเป็นแค่เจ้านายกั
