ข้าวหอมคล้ายหาเสียงตัวเองไม่เจอหลังได้ยินคำถาม ถึงอย่างนั้นก็อ้า ๆ หุบ ๆ ปากอยู่หลายรอบ ในใจเต้นระส่ำอย่างไม่เป็นจังหวะ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรจะตอบอะไรกลับไป เตชินเองก็ไม่ได้เร่งรัดที่จะเอาคำตอบ เขาให้เวลาอีกฝ่ายด้วยการอยู่เงียบ ๆ “คุณเตหมายถึงอะไรคะ ชอบแบบแฟนคลับชอบไอดอล หรือชอบแบบพนักงานชอบหัวหน้า” หญิงสาวเฉไฉแล้วถามกลับไปด้วยท่าทางที่แกล้งทำเป็นไม่เข้าใจ “ไม่รู้สิ เธอคิดว่ายังไงล่ะ แต่ฉันก็อยากให้เราคิดแบบเดียวกันนะ” ทว่าคำตอบที่ไม่คาดคิดก็ทำให้ใจที่เต้นแรงอยู่แล้วยิ่งแรงขึ้นมาเดิมจนข้าวหอมต้องดึงผ้ามาคลุมจนปิดปากเอาไว้ให้เหลือแค่ดวงตาที่จ้องมองกลับไป “ที่จริงฉันก็ไม่ได้มีความรักมานานมากแล้ว น่าจะสักสิบปีแล้วมั้ง จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตอนนั้นมันรู้สึกยังไง ก่อนหน้านี้ฉันเองก็ไม่ได้คิดหรือสนใจอะไรกับเธอนอกจากเลขาหรอกนะ ยิ่งรู้ว่าเธอคิดว่าฉันกับไต้ฝุ่นเป็นแฟนกันยิ่งไม่ได้คิดอะไรไปใหญ่เลย” “

