หลังจากได้เปิดใจคุยกันเต็มที่ บรรยากาศในรถขากลับเข้ากรุงเทพก็ยังคลอไปด้วยเสียงเพลง ทั้งสองยังพูดน้อยเหมือนเดิม ทว่าเกิดจากความเขินอาย และทำตัวไม่ถูก แม้จะไม่มีเสียงพูดคุยแต่ก็ไม่ได้มีความอึดอัด หรือกระอักกระอวนใจเหมือนเมื่อวาน
Rrrr..
“ค่ะพี่ฟาง” ข้าวหอมยกหูโทรศัพท์ กรอกเสียงลงไปเพราะรู้ว่าต้องมีเรื่องด่วนเป็นแน่
[ข้าวหอม งานเข้าแล้ว!] เสียงปลายสายจากรุ่นพี่ในบริษัทที่มีตำแหน่งเป็นหัวหน้าร้อนรนอย่างเห็นได้ชัด
“เกิดอะไรขึ้นคะ”
[แบรนด์ชุดนอนที่จะเปิดตัวสัปดาห์หน้า ลูกค้าต้องการแก้บรีฟด่วน จ่ายได้ไม่อั้น]
“เอ๊ะ แต่งานนั้นเราเตรียมการเสร็จหมดแล้วไม่ใช่เหรอคะ” ข้าวหอมหยุดคิดสักครู่แล้วก็จำได้ว่างานนั้นจบไปนานมากแล้ว แถมยังใกล้ถึงกำหนดการเปิดตัวแล้วด้วย
[ก็แบรนด์คู่แข่งของลูกค้า จู่ ๆ ก็มาชิงเปิดตัววันนี้น่ะสิ คอนเซ็ปต์มันไม่ได้ต่างกันมาก แต่ลูกค้าอยากให้ออกมาแบบปรบมือทีหลังดังกว่า ทีมหนึ่
