“ดาร์เรน ฮึก...”
เพราะแรงขยับยวบกับสัมผัสที่สะกิดเบา ๆ ที่แขนทำให้ชายหนุ่มที่กำลังนอนหลับอยู่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา
“เดวา คุณเป็นอะไรไป” ดาร์เรนลุกพรวดทันทีเมื่อเห็นว่าคนที่ปลุกเขานั้นกำลังนั่งร้องไห้และสะอึกสะอื้นตัวโยน “คุณร้องไห้ทำไม เจ็บท้องเหรอ”
เดวาส่ายหน้าไปมา หลังมือก็พยายามปาดเช็ดน้ำตาออกไป “ฉัน... ฮึก ฉันฝันร้ายค่ะ ฉันฝันว่าเจ้าลูกหมูในท้องไม่ดิ้นแล้ว”
ดาร์เรนได้ยินแบบนั้นก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก โธ่... ก็นึกว่าเป็นอะไร ที่แท้ก็แค่ฝันร้าย ทำเอาตกอกตกใจหมดเลย
ดวงตาคมเข้มมองไปยังนาฬิกาที่ตั้งอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียง ห้าทุ่มกว่าแล้วเหรอเนี่ย...
“ไม่เป็นไรนะ มันก็แค่ความฝันเท่านั้นเอง เจ้าลูกหมูทั้งสองตัวของพวกเราแข็งแรงดี” ดาร์เรนดึงร่างของเดวาเข้ามากอดปลอบ มือหนาก็ลูบไปที่แผ่นหลังเบา ๆ อย่างปลอบประโลม ตอนนี้เดวาท้องได้เจ็ดเดือนแล้ว และดูเหมือนว่าเจ้าอ้วนแฝดน้อยที่อยู่ข้างในน
