“เอ่อ... คุณเหนือ คุณเวลาครับ มันจะดีเหรอครับแบบนี้ ถ้าเกิดอะไรขึ้นมาจะทำยังไง”
เป็นเวลาที่ท้องฟ้ามืดสนิทและทุก ๆ คนก็ต่างแยกย้ายกันเข้านอนไปหมดแล้ว... ยกเว้นก็แต่คนกลุ่มเล็ก ๆ กลุ่มหนึ่งที่กำลังนั่งรวมกลุ่มสุ่มหัวกันอยู่ที่แคร่ไม้ข้างบ้านใต้ต้นมะม่วง มีเพียงความสว่างวูบไหวจากแค่แสงเทียนเพียงไม่กี่เล่มที่ปักไว้ตามมุมต่าง ๆ ที่พอให้ความสว่างเท่านั้น
“ดีสิพี่โรม น่าสนุกออก” เวลาหันมาพูดกับบอดี้การ์ดหนุ่มคนสนิทข้างกายของผู้เป็นพี่เขย จากนั้นก็หันกลับไปจัดแจงสถานที่ตรงหน้าต่อ
“นี่อย่าบอกนะว่าพี่กลัวอะ อะไรกัน เป็นถึงบอดี้การ์ดมาเฟีย แต่กลัวการเล่นผีถ้วยแก้วเนี่ยนะ” เหนือเมฆพูดบ้าง ตอนนี้ตัวเขาเองก็กำลังจัดการกางกระดาษสีขาวแผ่นใหญ่ที่มีตัวอักษร ก-ฮ และพยัญชนะต่าง ๆ ที่เพิ่งจะทำขึ้นมาเองสด ๆ ร้อน ๆ ลงไปที่กลางแคร่ไม้ จากนั้นก็ยกมือไหว้ดินฟ้าอากาศ ปากก็บ่นงึมงัม ๆ ขมุบขมิบคล้ายบริกรรมคาถา
