“หม่าม้าขา คนเยอะจังเยยค่ะ ดรีมแฉบตาไปหมกแย้ว” ดรีมมี่ยื่นมือป้อม ๆ มากระตุกที่กระโปรงราตรีของผู้เป็นแม่ยิก ๆ เมื่อแสงแฟลชสีขาวนับสิบต่างสาดกะพริบขึ้นมาบนเวที
“ต้องอดทนนะดรีมมี่ ดาดี๊บอกว่าถ้าไม่อดทนรูปจาออกมาไม่ฉวย” เดียร์น่าที่ยืนฉีกยิ้มอยู่ข้าง ๆ กระซิบบอกผู้เป็นแฝดน้อง
“ใครไม่ฉวย ดรีมฉวยอยู่แย้ว เดียร์น่านั่นแหละไม่ฉวย” ดรีมมี่แยกเขี้ยวใส่กลับไป
“เดียร์ฉวยกว่าดรีมมี่อีก! ดรีมมี่แหละไม่ฉวย”
“เดียร์น่าไม่ฉวย!”
“ดรีมมี่ไม่ฉวย!”
“พอได้แล้วนะทั้งสองคน ถ้ายังไม่ยอมหยุดเถียงกันพรุ่งนี้พี่จะไม่ขอให้คุณปู่พาไปเที่ยวดิสนีแลนด์จริง ๆ ด้วย” เสียงจากดีนที่ยืนอยู่ถัดไปนั้นพูดแทรกขึ้นมา และนั่นก็ทำให้การถกเถียงกันย่อม ๆ ของพวกเจ้าลูกหมูเงียบลงทันที
ดาร์เรนที่ยืนอยู่ข้างเด็กชายยกยิ้มเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลายังคงมองตรงไปยังกลุ่มสื่อมวลชนที่ด้านหน้าเวที
ในค่ำคืนของวันนี้ ตระกูลบาร์เนทท์ได้
