“วิงกาเดี้ยม เลวิโอซ่า!”
“สตูเปฟาย!”
“อวาดา เคดาฟร่า!”
“โห! อารายเนี่ย เล่นใช้คำสาปนี้เลยหยอ ดรีมก็ตุยกันพอดี!” ดรีมมี่ร้องโวยวายทันทีเมื่อทีมอีกฝ่ายในชุดเสื้อคลุมสีดำปีกลายสิงโตสีทองบนพื้นสีแดงเข้มเล่นใช้คำสาปขั้นสูงสุดกับทีมของเธอ
“เอ้า! ก็ดรีมมี่ไม่ยอมใช้เอง มาโต้ดเดียร์ได้งัยไง เนอะพี่ปิงปิง” เดียร์น่าใช้ไม้กายสิทธิ์ที่อยู่ในมือชี้ไปยังแฝดคนน้องที่อยู่ในชุดเสื้อคลุมสีดำปักลายงูสีเงินบนพื้นสีเขียว
ดรีมมี่ทำแก้มป่องก่อนหันไปทางคนที่ยืนนิ่งอยู่ด้านหลังที่อยู่ในชุดสัญลักษณ์เดียวกันกับเธอ และดูจากสีหน้าก็รู้ว่าเจ้าตัวคงจะโดนบังคับให้แต่งตัวแบบนี้เหมือนกัน
“พี่ไคโร ทำไมไม่ยอมร่ายเวทมนตร์ง่ะ! เห็นไหมเนี่ยว่าดรีมตุยเยย เดี๋ยวดรีมก็ไล่ออกจากบ้านสลิธีรินซะเลยเนี่ย”
ไคโรไม่ตอบทำเพียงยืนนิ่งทำหน้าตายอยู่แบบนั้น
“โห่ย~ ไม่ได้เยื้องเยย! ไปหาน้าเวลาดีก่า” พูดจบเจ้าลูกหมูตัวเล็กสุดก็วิ่
