“ห๊ะ? ให้ทวดกินด้วยเหรอ” เดลชี้นิ้วมาที่ตัวเอง “โอ๊ย ทวดกินไม่เป็นหรอก ขนมอะไรก็ไม่รู้”
แค่เห็นสีหลากหลายพวกนั้นก็ไม่น่าไว้ใจแล้วไหม...
“แต่ว่าเดียร์อยากให้คุงทวดกิน ๆ ด้วยนี่คะ” คราวนี้เหมือนจะเป็นเจ้าลูกหมูตัวโตที่งอแงบ้าง
“แต่ทวดว่า...”
“เดียร์น่าไม่เป็นไรนะหลาน เอามาให้ปู่กินก็ได้ อย่าไปบังคับทวดเขาเลย ขนมวัยรุ่นยุคปัจจุบันทวดเขาคงกินไม่เป็นหรอก” ดีโน่เป็นฝ่ายที่เอ่ยพูดตัดหน้าขึ้นมา ประโยคใจความนั้นดูผิวเผินก็คล้ายกับหวังดี แต่เดลรู้ดีว่ามันไม่ใช่
“ทำไมฉันจะกินไม่เป็น เฮอะ! ทำมาเป็นพูดอย่างนั้นอย่างนี้ ตัวเองเคยกินหรือเปล่าก็ไม่รู้ โด่ว!” เดลพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยพร้อมกับหนวดขาวที่กระตุกยิก ๆ เฮอะ! เจ้าดีโน่ ทำยังกับตัวเองวัยรุ่นตายแหละ
“ถึงผมจะยังไม่เคยกินมาก่อนแต่ผมก็มั่นใจว่าผมกินได้สบายอยู่แล้ว ห่วงแต่ตัวคุณเถอะครับคุณเดล จะเคี้ยวได้แน่เหรอ เยลลี่น่ะมันต้องใช้แรงเคี้ยวพอสม
