Love Sick คุณเปรม

ในห้องนอนกว้างขวางบนชั้นสูงสุดของคอนโดหรูใจกลางเมืองเชียงใหม่ ท่ามกลางกลิ่นไวน์หอมกรุ่นจากแก้วที่คว่ำเกลื่อนพื้น ห้องมืดสลัวด้วยแสงเทียนเล่มใหญ่ที่สั่นไหวตามลมจากหน้าต่างเปิดกว้าง คุณเปรม ปภาณ วิรงคพิทักษ์ กำลังครอบครองร่างกายของเธออย่างดุร้ายและละโมบราวกับสัตว์ป่าที่หิวโหยมานานหลายเดือน ขวัญ อัญชิสา นอนแผ่หลาอยู่บนเตียงผ้าซาตินสีดำ ร่างกายเปลือยเปล่าของเธอสั่นสะท้านภายใต้สัมผัสหยาบกระด้างของเขา มือใหญ่ทั้งสองข้างของเขาจับข้อมือเธอเหนือศีรษะ กดตรึงไว้กับหัวเตียงไม้แกะสลักอย่างแน่นหนา ขณะที่ปากร้อนผ่าวของเขากำลังดูดกลืนยอดอกสีชมพูอ่อนของเธออย่างหิวกระหาย ลิ้นของเขาตวัดวนรอบห***มที่แข็งชัน ฟันคมกัดเบา ๆ จนเธอครางออกมาอย่างอดไม่ได้ “อ๊า...คุณเปรม...” เสียงครางแผ่วเบาของขวัญดังขึ้น ทรวงอกของเธอโค้งขึ้นรับสัมผัสนั้นโดยไม่รู้ตัว ร่างกายเธอตอบสนองเขาอย่างสมบูรณ์แบบ ราวกับถูกฝึกฝนมาหลายปีให้เป็นทาสของความสุขที่เขามอบให้ คุณเปรมยกหน้าขึ้นจากอกเธอ ยิ้มมุมปากอย่างพอใจ ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าที่แดงระเรื่อของเธอ “ขวัญ...เธอชอบแบบนี้ใช่ไหม? ชอบให้ฉันทำรุนแรงกับเธอ” เสียงทุ้มต่ำของเขาดังก้องในห้อง ราวกับคำสั่งที่ไม่อาจปฏิเสธ มือข้างหนึ่งของเขาลูบไล้ลงมาตามหน้าท้องเรียบแบนของเธอ ปลายนิ้วกรีดเบา ๆ ที่เนินเนื้อนุ่มนวล ก่อนจะสอดเข้าไปในความชื้นอุ่นที่รอคอยเขาอยู่แล้ว “อ๊ะ...ใช่...คุณเปรม...อ๊า...” ขวัญครางยาว สะโพกของเธอโยกขึ้นรับนิ้วของเขาโดยอัตโนมัติ นิ้วกลางและนิ้วชี้ของเขาสอดเข้าไปลึกขึ้น ตวัดวนภายในช่องทางแคบที่บีบรัดเขาแน่น ราวกับไม่อยากปล่อย เขาเพิ่มนิ้วนางเข้าไปอีก ขยับเข้าออกช้า ๆ ก่อนจะเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น จนเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังแฉะ ๆ ผสมกับเสียงหอบหายใจของเธอ “เธอเปียกขนาดนี้แล้วเหรอ ขวัญ? แค่ฉันแตะ เธอก็พร้อมจะให้ฉันทำอะไรก็ได้” คุณเปรมกระซิบใกล้ใบหูเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดแก้ม ขณะที่นิ้วของเขายังคงทำงานต่อเนื่อง เขาใช้นิ้วโป้งกดคลึงเม็ดเสียวที่บวมเป่งของเธอ วนเป็นวงกลมช้า ๆ สลับกับการบีบเบา ๆ จนเธอสะดุ้งเฮือก ร่างกายโค้งงอราวกับถูกไฟฟ้าช็อต “โอ้...คุณเปรม...เร็วขึ้น...อ๊า...ฉัน...ฉันทนไม่ไหวแล้ว...” ขวัญครางร้อง มือที่ถูกจับตรึงพยายามดิ้นรน แต่เขากดไว้แน่นกว่าเดิม เธอรู้ดีว่าเขาชอบเห็นเธออ้อนวอนแบบนี้ ชอบเห็นเธอสูญเสียการควบคุมภายใต้การครอบครองของเขา ในที่สุด คุณเปรมก็ถอนนิ้วออกจากเธอ เสียงดังแฉะตามด้วยเสียงครางผิดหวังจากปากเธอ เขายกนิ้วที่เปียกชุ่มขึ้นมาที่ปากเธอ “เลียให้มันสะอาดสิ ขวัญ” เขาสั่งเสียงเข้ม เธออ้าปากโดยไม่ลังเล ลิ้นนุ่มตวัดเลียรสชาติของตัวเองจากนิ้วเขา ราวกับเป็นน้ำหวานที่เขาปรุงให้ พอใจแล้ว คุณเปรมพลิกตัวเธอคว่ำหน้าลงกับเตียงอย่างรวดเร็ว มือใหญ่ตบสะโพกกลมกลึงของเธอเบา ๆ แต่หนักพอให้แดงขึ้น “ยกก้นขึ้น ขวัญ ฉันอยากเห็นเธออ้าออกให้ฉัน” เขาพูดพลางถอดกางเกงในตัวสุดท้ายออก เผยให้เห็นความแข็งแกร่งที่ตั้งชูชัน สีแดงก่ำด้วยความต้องการ ขวัญทำตาม ยกสะโพกขึ้นสูง ขาแยกกว้างเพื่อเปิดทางให้เขา เธอรู้ดีว่านี่คือท่าที่เขาชอบที่สุด ท่าที่ทำให้เธอรู้สึกถูกครอบครองอย่างสิ้นเชิง คุณเปรมจับสะโพกเธอทั้งสองข้าง ดึงเธอเข้ามาใกล้ แล้วสอดส่วนหัวบานใหญ่เข้าไปในช่องทางเปียกชุ่มช้า ๆ จนเธอครางออกมาดังลั่น “อ๊าาา...คุณเปรม...มันใหญ่...อ๊ะ...” เธอครางหอบ มือกำผ้าปูที่นอนแน่น ขณะที่เขาค่อยๆ ดันเข้าไปลึกขึ้นเรื่อย ๆ จนสุดลำ ความยาวและความหนาของเขาบีบรัดภายในเธอจนเต็มเปี่ยม “เธอรับฉันได้ดีเสมอ ขวัญ...รัดฉันแน่นขนาดนี้ อยากให้ฉันอยู่ข้างในตลอดไปใช่ไหม?” คุณเปรมพูดพลางเริ่มขยับสะโพก ถอนออกช้า ๆ แล้วกระแทกกลับเข้าไปแรง ๆ จนสะโพกเธอสั่นสะเทือน เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังพั่บ ๆ ผสมกับเสียงครางของทั้งคู่ เขาขยับเร็วขึ้น กระแทกเข้าไปลึกและรุนแรง เปลี่ยนจังหวะสลับกับการวนสะโพกเพื่อให้ส่วนหัวของเขาถูไถจุดเสียวภายในเธอ มือข้างหนึ่งเอื้อมไปจับผมยาวของเธอ ดึงศีรษะเธอขึ้นเพื่อให้เธอโค้งหลังมากขึ้น “ครางดัง ๆ ขวัญ...บอกฉันว่าเธอชอบ” “อ๊า...คุณเปรม...ใช่...ฉันชอบ...กระแทกแรงกว่านี้...โอ้ไม่นะ...อ๊าาา!” ขวัญครางร้องไม่เป็นคำ ร่างกายเธอโยกไปตามจังหวะของเขา ทุกการกระแทกทำให้เธอรู้สึกถึงการครอบครองที่เขามีต่อเธอ ไม่ใช่แค่ร่างกาย แต่รวมถึงหัวใจที่เธอมอบให้เขามานานกว่า 10 ปี คุณเปรมพลิกตัวเธอหงายขึ้นอีกครั้ง โดยไม่ถอนตัวออกจากเธอ เขายกขาเธอทั้งสองข้างพาดบ่าตัวเอง แล้วกระแทกเข้าไปลึกกว่าเดิม ท่านี้ทำให้เขาสามารถมองเห็นใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความสุขของเธอได้ชัดเจน “มองฉัน ขวัญ...มองตาฉันตอนที่ฉันทำให้เธอเสร็จ” เขาขยับเร็วและรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ มือหนึ่งบีบคอเธอเบา ๆ แต่หนักพอให้เธอรู้สึกถึงอำนาจของเขา อีกมือลูบไล้ลงไปคลึงเม็ดเสียวของเธอเพื่อเร่งให้เธอถึงจุดสุดยอด ขวัญครางร้องดังลั่น หอบหายใจถี่รัว “คุณเปรม...ฉัน...ฉันจะ...อ๊าาาา!” เธอถึงจุดสุดยอดก่อน ร่างกายเกร็งกระตุก ช่องทางภายในบีบรัดเขาแน่นจนเขาครางออกมาเช่นกัน “ขวัญ...เธอรัดฉันแน่นเกินไป” เขากระแทกอีกสองสามครั้ง แล้วปลดปล่อยความร้อนรุ่มเข้าไปข้างในเธออย่างเต็มที่ เสียงครางทุ้มต่ำของเขาดังก้องห้อง ทั้งคู่หอบหายใจแผ่วเบา คุณเปรมก้มลงจูบปากเธออย่างหิวกระหาย ก่อนจะกระซิบใกล้หู “เธอเป็นของฉัน ขวัญ...ตอนนี้ และตลอดไป” นี่คือความสัมพันธ์ของพวกเขา ไม่ใช่แฟน แต่เป็นการครอบครองที่เธอเต็มใจยอมรับ แม้จะเจ็บปวดแค่ไหนก็ตาม ทั้งคู่นอนแผ่หลาอยู่บนเตียงที่ยุ่งเหยิง ผ้าปูที่นอนยับย่นราวกับสนามรบที่เพิ่งสงบศึก ของขวัญหอบหายใจถี่รัว หัวใจยังเต้นรัวไม่หยุด ร่างกายเธอเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อและร่องรอยแห่งความเร่าร้อน รอยแดงจากนิ้วมือเขา รอยกัดเบา ๆ บนคอและไหล่ที่ยังคงแสบร้อน เธอหันหน้าไปมองคุณเปรมที่นอนข้าง ๆ ดวงตาคมกริบของเขายังคงจ้องเธออย่างไม่วางตา ราวกับเธอคือสมบัติล้ำค่าที่เขาจะไม่ยอมปล่อยไปไหน คุณเปรมเอื้อมมือมาลูบแก้มเธอเบา ๆ ปลายนิ้วกรีดไล้ลงมาตามริมฝีปากที่บวมแดงจากการจูบอันดุเดือดเมื่อครู่ “เธอเหนื่อยไหม ขวัญ?” เสียงทุ้มต่ำของเขาดังแผ่ว แต่แฝงไว้ด้วยความพอใจที่ชัดเจน เขายกตัวขึ้นพิงหัวเตียง มืออีกข้างดึงเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขนแข็งแรง ร่างกายเปลือยเปล่าของทั้งคู่แนบชิดกันอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นสัมผัสอ่อนโยนกว่าเดิม ราวกับหลังพายุฝนที่โหมกระหน่ำ ของขวัญพยักหน้าช้า ๆ หัวซุกซบลงกับอกกว้างของเขา ฟังเสียงหัวใจเต้นสม่ำเสมอที่ดังตุบ ๆ ใกล้หู “เหนื่อย...แต่ก็ชอบมาก คุณเปรมทำกับฉันแบบนี้ทุกครั้ง มันทำให้ฉันรู้สึก...มีชีวิตชีวา” เธอพูดเสียงแผ่ว มือของเธอลูบไล้ตาม บนหน้าอกแกร่งที่ขาวอมชมพูของเขา เขาหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ มือใหญ่ลูบผมยาวสลวยของเธอ “เธอชอบให้ฉันรุนแรงกับเธอขนาดนั้นเลยเหรอ? ชอบให้ฉันครอบครองเธอแบบไม่เหลือชิ้นดี” คำพูดของเขาฟังดูเล่น ๆ แต่ขวัญรู้ดีว่ามันคือความจริง ความรักที่เขาไม่เคยยอมรับออกมา แต่แสดงออกผ่านการกระทำที่ดุร้ายและหึงหวง เขายกแก้วไวน์ที่เหลือค้างจากพื้นขึ้นมาจิบ แล้วยื่นให้เธอ “ดื่มสิ ขวัญ ไวน์จากไร่ของฉันเอง รสชาติเหมือนเธอเลย หวาน แต่แฝงด้วยความขมที่ทำให้ติดใจ” ขวัญรับแก้วมาจิบตาม มองเขาผ่านขอบแก้ว ดวงตาเธอเต็มไปด้วยความรักที่เธอไม่เคยปิดบัง “คุณเปรม...เราจะอยู่แบบนี้ไปตลอดเหรอ? แบบ...ไม่มีชื่อเรียก ไม่มีคำว่ารัก แต่คุณก็ไม่ยอมให้ฉันไปไหน” เสียงเธอสั่นเล็กน้อย คำถามที่เธอเคยถามเขามาหลายครั้งในช่วง 10 ปีที่ผ่านมา แต่คำตอบก็ยังคงเหมือนเดิมเสมอ คุณเปรมวางแก้วลง แล้วพลิกตัวเธอให้หันหน้ามาหาเขาเต็ม ๆ มือใหญ่จับคางเธอให้เงยขึ้นสบตา “ทำไมต้องมีชื่อเรียก ขวัญ? เธอรู้ดีว่าฉันไม่ยอมให้ใครแตะต้องเธอ เธอคือของฉัน กระต่ายน้อยในกรงที่ฉันสร้างขึ้นเอง” เขาก้มลงจูบเธออีกครั้ง ไม่ดุเดือดเหมือนก่อน แต่ลึกซึ้งและยาวนาน ราวกับกำลังตอกย้ำคำพูดนั้น ลิ้นของเขาชอนไชเข้าไปในปากเธอ ชิมรสไวน์ที่ยังค้างอยู่ จูบที่ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นแต่ก็เจ็บปวดในคราวเดียวกัน ขวัญถอนจูบออก หอบหายใจแผ่ว “แต่ฉันรักคุณนะ คุณเปรม...รักมานานแล้ว” เธอพูดออกมาเสียงเบา มือวางบนหน้าอกเขา ราวกับอยากสัมผัสหัวใจที่เขาไม่เคยเปิดให้ใคร เขายิ้มมุมปาก ยกมือเธอขึ้นมาจูบที่หลังมือ “ฉันรู้ ขวัญ และนั่นแหละที่ทำให้เธอหนีฉันไม่ได้” เขาดึงเธอเข้ามากอดแน่นกว่าเดิม ร่างกายเธอถูกกดทับด้วยน้ำหนักของเขา แต่เธอไม่ขัดขืน เพราะนี่คือสถานที่ที่เธอเลือกเอง สถานะที่ไม่มีชื่อ แต่เต็มไปด้วยบุญคุณ ความผูกพัน และความเจ็บปวดที่เธอเต็มใจยอมรับ นอกหน้าต่าง วิวที่ปกคลุมด้วยหมอกยามค่ำคืนยังคงเงียบสงบ แต่ภายในห้องนี้ ความสัมพันธ์ของพวกเขายังคงเดือดพล่าน ไม่ใช่แค่เซ็กส์ แต่เป็นการครอบครองที่ลึกซึ้งกว่านั้นมา