2 จุดเริ่มต้นความสัมพันธ์

ฤดูใบไม้ผลิปี 2011 ที่เชียงใหม่ยังคงอบอุ่นด้วยลมภูเขา แต่สำหรับเด็กสาววัยสิบสี่อย่างของขวัญ วันนั้นกลับหนาวเย็นจนสั่นเทาเมื่อคุณหญิงวรรณา แห่งตระกูลวิรงคพิทักษ์ เรียกเธอเข้าห้องรับแขกส่วนตัวในคฤหาสน์ใหญ่ คุณหญิงวรรณานั่งอยู่บนเก้าอี้หวายแกะสลัก มือถือถ้วยชาใบโปรด ดวงตาคมกริบมองเธอราวกับกำลังประเมินราคาของสิ่งของชิ้นหนึ่ง ของขวัญยืนตัวตรง พับเพียบเรียบร้อยตามที่แม่สอน เธอไม่รู้ว่าวันนี้จะถูกเรียกมาทำไม แต่หัวใจเต้นแรงราวกับรู้ว่าชีวิตกำลังจะเปลี่ยนทาง คุณหญิงวรรณาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่นว่า เธอมีข้อเสนอที่ของขวัญไม่มีวันปฏิเสธได้ คุณหญิงวรรณาบอกว่า อยากให้ของขวัญไปเรียนที่ฝรั่งเศส เริ่มจากสอบเทียบให้จบมัธยมปลายในหนึ่งปี แล้วเข้าเรียนด้านเบเกอรี่และการจัดการร้านอาหารในมหาวิทยาลัยชั้นนำที่บอร์โดซ์ ค่าใช้จ่ายทั้งหมด คุณหญิงวรรณาจะออกให้ทั้งหมด ไม่ใช่แค่ค่าเล่าเรียน แต่รวมถึงค่าที่พัก ค่าเดินทาง และเงินใช้จ่ายส่วนตัวรายเดือน แต่มีเงื่อนไขเดียว คุณหญิงวรรณาต้องการให้ของขวัญไปดูแลคุณเปรม หลานชายคนที่สามของตระกูลที่กำลังจะไปเรียนต่อด้านการจัดการไร่องุ่นและไวน์ที่ฝรั่งเศส คุณเปรมเพิ่งถูกคุณหญิงวรรณาบังคับให้ห่างกับเจ้าขา และคุณหญิงวรรณาต้องการคนที่ไว้ใจได้คอยดูแลเขา ไม่ให้หลงทางหรือเสียใจจนทำตัวเองพัง คุณหญิงวรรณารู้ดีว่าของขวัญเป็นเด็กขยัน ทำอาหารเก่ง และที่สำคัญ เธอเติบโตมาในวงตระกูลวัชราภิรมย์ที่ผูกพันกับวิรงคพิทักษ์มานาน คุณหญิงวรรณาจบด้วยประโยคที่ทำให้ของขวัญตัดสินใจในเสี้ยววินาที “ถ้าเธอไป แม่ของเธอจะได้ไม่ต้องเหนื่อยกับค่ารักษาโรงพยาบาลอีก” ของขวัญไม่ลังเล เธอรับปากทันที เพราะในใจลึก ๆ เธอแอบรักคุณเปรมมานานตั้งแต่เด็ก ตั้งแต่สมัยที่เธอยังวิ่งขายของเล่นใต้ต้นไม้ใหญ่ และเขาคือพี่ชายที่แกล้งเธอเบา ๆ แล้วยื่นลูกพีชให้ เธอรู้ว่าเขามองเธอเป็นแค่น้องสาวตัวเล็ก แต่การได้อยู่ใกล้เขา ได้ดูแลเขา คือโอกาสที่เธอใฝ่ฝัน เธอบอกลาแม่ที่เลี้ยงเธอมาคนเดียวด้วยน้ำตาคลอ แต่ยิ้มให้ เพราะรู้ว่านี่คือทางรอดของครอบครัว เมื่อถึงฝรั่งเศส ของขวัญและคุณเปรมอาศัยอยู่ในเพนต์เฮาส์เล็ก ๆ ที่คุณหญิงวรรณาเช่าไว้ให้ใจกลางเมืองบอร์โดซ์ ห้องไม่ใหญ่ มีสองห้องนอน ครัวเล็ก ๆ และระเบียงมองเห็นแม่น้ำการอนน์ คุณเปรมในวัยสิบเก้ายังคงคบกับเจ้าขาที่ลอนดอน เขาคุยโทรศัพท์กับเจ้าขาทุกคืน เสียงหัวเราะของเขาดังลอดผนังบาง ๆ มาถึงห้องของของขวัญ เธอไม่เคยแสดงออกว่าเจ็บปวด เธอทำหน้าที่ของตัวเองอย่างเงียบ ๆ ตื่นเช้าทำข้าวกล่องให้เขา ซักเสื้อผ้า รีดให้เรียบ ทำความสะอาดห้อง และในตอนเย็น เธอจะอบขนมปังหรือครัวซองต์ส่งกลิ่นหอมไปทั่วเพนต์เฮาส์ คุณเปรมมองเธอเป็นน้องสาวคนหนึ่ง เขาเรียกเธอว่า “ยัยตัวเล็ก” และแกล้งหยิบขนมจากจานเธอก่อนใครเพื่อน เขาไม่เคยรู้ว่าในใจของเด็กสาววัยสิบสี่ที่เพิ่งย่างเข้าสิบห้า มีบางอย่างกำลังเติบโตขึ้น ไม่นานหลังจากนั้น คุณเปรมเลิกกับเจ้าขา เขาไม่เคยบอกเหตุผลชัดเจน มีเพียงข่าวลือจากคุณหญิงวรรณาว่าเจ้าขามีความสัมพันธ์ที่ลอนดอนกับคุณปราบ คุณเปรมเสียใจหนัก เขาดื่มหนักทุกคืน กลับบ้านเมาค้าง บางครั้งนอนกับผู้หญิงที่เจอในบาร์แล้วไล่เธอออกไปตอนเช้า ของขวัญอยู่เคียงข้างเขาตลอด เธอเป็นคนล้างจานที่เขาโยนทิ้ง เป็นคนเก็บขวดไวน์ที่กลิ้งเกลื่อนพื้น เป็นคนกอดเขาตอนเขาร้องไห้กลางดึกโดยไม่พูดอะไร เธอไม่เคยถามว่าเกิดอะไรขึ้น เธอแค่ทำหน้าที่ของเธอ และในใจ เธอหวังว่าเขาจะเห็นว่าเธอไม่เคยทิ้งเขา ปีเดือนผ่านไป ของขวัญเริ่มโตเป็นสาว ใบหน้าเด็ก ๆ กลายเป็นใบหน้าที่งามสง่า ผมยาวสลวย ดวงตาเป็นประกาย และรอยยิ้มที่ทำให้หนุ่ม ๆ ในมหาวิทยาลัยหันมามอง เธอเริ่มถูกชวนเดทไม่ขาดสาย หนุ่มฝรั่งเศส หนุ่มเอเชีย เพื่อนของเพื่อน ต่างผลัดกันส่งดอกไม้มาที่เพนต์เฮาส์ คุณเปรมที่เคยมองเธอเป็นน้องสาวเริ่มเปลี่ยนไป เขาเริ่มห้ามเธอออกไปข้างนอกตอนดึก เริ่มถามว่าไปกับใคร เริ่มแสดงความไม่พอใจเมื่อเห็นเธอแต่งตัวสวยเกินไป เขาบอกว่าเป็นห่วง แต่ของขวัญรู้ดีว่ามันมากกว่านั้น เพื่อน ๆ ของคุณเปรมมองของขวัญเป็นแค่เด็กสาวที่คุณหญิงวรรณาส่งมาดูแล บางคนเรียกเธอว่า “คนใช้” ต่อหน้า บางคนใช้เธอเป็นสะพานเพื่อเข้าหาคุณเปรม ผู้หญิงที่คบกับคุณเปรมมักมองเธอด้วยสายตาเหยียดหยาม คิดว่าเธอเป็นแค่เด็กบ้านนอกที่โชคดีได้มาอยู่ในดงผู้ดีในต่างแดน ของขวัญไม่เคยโต้กลับ เธอยิ้มรับและทำหน้าที่ของตัวเองต่อไป เพราะเธอรู้ว่าการอยู่ที่นี่คือโอกาสของเธอ และที่สำคัญ เธออยากอยู่ใกล้เขา จนกระทั่งปี 2015 เมื่อข่าวการแต่งงานของเจ้าขากับนักธุรกิจจีนถึงหูคุณเปรม เขาเมาหนักกว่าที่เคย เขากลับมาบ้านตอนตีสาม ตาแดงก่ำ ของขวัญนั่งรอเขาที่โซฟาเหมือนทุกคืน เขาไม่พูดอะไร เดินตรงเข้าหาเธอ ดึงเธอขึ้นจากโซฟาแล้วจูบเธออย่างดิบเถื่อน คืนนั้นคือจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อ ไม่มีกฎเกณฑ์ ไม่มีคำสัญญา คุณเปรมเป็นคนเริ่ม และเขาก็เป็นคนกำหนดทุกอย่าง เขาบอกเธอว่านี่ไม่ใช่ความรัก แต่มันคือสิ่งที่เขาต้องการ และของขวัญยอมรับ เพราะสำหรับเธอ การได้อยู่กับเขาคือทุกอย่าง ความสัมพันธ์นี้ดำเนินต่อไปหลายปี คุณเปรมเป็นคนเริ่มและจบมันเองตามใจเขา เมื่อเขาเริ่มสนใจผู้หญิงคนอื่น ความสัมพันธ์กับของขวัญจะหยุดลงทันที ครั้งแรกเกิดขึ้นในปี 2017 เขาคบกับนักออกแบบชาวฝรั่งเศสชื่อโซฟี ความสัมพันธ์ยาวนานสองปี ของขวัญหยุดนอนกับเขา หยุดแตะต้องเขา เธอกลับไปเป็นแค่คนดูแลเหมือนเดิม เธอเจ็บปวดแต่ไม่แสดงออก เธอรู้ว่าเขาไม่เคยรักเธอ แต่เมื่อโซฟีเลิกกับเขา ของขวัญก็กลับไปอยู่ในอ้อมแขนเขาอีกครั้ง ครั้งที่สองในปี 2021 เขาคบกับนักการเงินชาวอังกฤษชื่อเอมิลี่ ความสัมพันธ์ยาวแปดเดือน ของขวัญหยุดอีกครั้ง และเมื่อเอมิลี่จากไป เธอก็กลับไปหาเขาเหมือนเดิม ของขวัญรู้ดีว่าเธอไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไร คุณเปรมให้ทุกอย่างกับเธอ เขาลงทุนให้เธอเปิด Maison d’Ancha สาขาแรกในกรุงเทพเมื่อปี 2017 เขาเคลียร์ที่ดิน จัดการเอกสาร และสนับสนุนเงินทุนทุกครั้งที่เธออยากขยายสาขา และตอนแม่ของเธอเสียเมื่อสามปีที่แล้ว เขาเป็นคนจัดการงานศพทั้งหมด จ่ายค่ารักษาพยาบาลต่าง ๆ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา และดูแลทุกอย่างโดยไม่ให้เธอต้องเสียใจมากเกินไป เขาอยู่ข้างเธอเสมอ ไม่ว่าจะในฐานะอะไร แต่เขาไม่เคยพูดคำว่ารัก ไม่เคยให้สถานะ และเมื่อเธอสารภาพรักเขา เขาจะหัวเราะแล้วเปลี่ยนเรื่องราวกับมันเป็นเรื่องขำขัน ช่วงปีที่แล้วเมื่อเจ้าขากลับมาแต่งงานกับธาวิน พี่ชายคนโตของตระกูล คุณเปรมยิ้มให้ของขวัญแล้วพูดว่า “ตอนนี้เธอไม่มีที่ไปแล้ว” เขาดึงเธอเข้ามากอดและนอนกับเธอคืนนั้นราวกับยืนยันว่าเธอเป็นของเขา ของขวัญยิ้มในความมืด เธอรู้ว่าเธอไม่มีวันหนีจากกรงนี้ได้ และเธอก็ไม่เคยอยากหนี จนถึงปีนี้คุณเปรมอายุสามสิบเจ็ด ของขวัญอายุสามสิบสอง พวกเขายังคงมีอะไรด้วยกันทุกคืนในคอนโดหรูใจกลางเมืองเชียงใหม่ ความสัมพันธ์นี้ยาวนานเป็นสิบกว่าปี ไม่มีชื่อเรียก ไม่มีกฎเกณฑ์ คุณเปรมเป็นคนเริ่มและจบมันตามใจเขา และของขวัญยอมรับทุกอย่าง เพราะสำหรับเธอ การได้อยู่ใกล้เขา ได้เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเขา คือสิ่งที่เธอต้องการมากที่สุด แม้ว่าเขาจะไม่เคยรักเธอ แต่การกระทำของเขา การปกป้อง การดูแล และการครอบครอง ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงทุกครั้งที่เขามองเธอ ของขวัญรู้ว่าเธอคือกระต่ายน้อยในกรงทองของวิรงคพิทักษ์ และคุณเปรมคือผู้ดูแลกรงที่ไม่มีวันปล่อยเธอไปไหน