แสงแดดยามใกล้เที่ยงสาดส่องผ่านผ้าม่านกำมะหยี่สีครีมหนาทึบเข้ามาในห้องนอนขนาดใหญ่ที่ตกแต่งด้วยสไตล์หลุยส์สุดหรู บนเตียงคิงไซส์ที่รกไปด้วยถุงช็อปปิ้งแบรนด์เนมที่ยังไม่ได้แกะกล่อง ร่างเล็กของ “เจ้าเอย” หรือ จิรัฏฐา นรากุล ยังคงนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มนวมผืนหนา ผมยาวสลวยยุ่งเหยิงพันกันเป็นก้อน ใบหน้าสวยใสไร้เครื่องสำอางดูอิดโรย ไม่ใช่เพราะอาการแฮงค์โอเวอร์จากปาร์ตี้เมื่อคืนอย่างที่ใครเข้าใจ แต่เพราะกว่าเธอจะได้นอนก็ปาเข้าไปเกือบตีห้า
“คุณหนูคะ! คุณหนูเอย! ตื่นเถอะค่ะ คุณท่านให้มาตามไปทานมื้อเที่ยงค่ะ ท่านเจ้าสัวเริ่มบ่นแล้วนะคะ!”
เสียงเคาะประตูรัว ๆ พร้อมเสียงเรียกของป้าแม่บ้านเก่าแก่ทำเอาเจ้าเอยต้องงัวเงียตื่นขึ้น เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ ปรับสีหน้าจากความเหนื่อยล้าให้กลายเป็นความหงุดหงิดเอาแต่ใจตามบทบาทที่สวมใส่มาตลอดชีวิต
“เออ! รู้แล้ว! จะเคาะอะไรนักหนา คนจะหลับจะนอน!” เธอตะโกนตอบกลับเสียงแข็ง
