ห้องรับรองส่วนตัวปีกซ้ายของคฤหาสน์วิรงคพิทักษ์ บรรยากาศยามเช้าที่ควรจะเงียบสงบกลับเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของสามหนุ่มพี่น้อง ที่ดังประสานกันจนก้องไปทั่วห้อง
“ฮ่า ๆ ๆ! โอ๊ย ไม่ไหวแล้ว ท้องแข็งไปหมดแล้วเนี่ย” คุณเปรมหัวเราะจนต้องยกมือกุมท้อง พลางใช้ทิชชูซับน้ำตาที่หางตา
“ไม่ตลกเลยนะเว้ย!” คุณปลื้ม ตะโกนสวนกลับมาหน้าดำหน้าแดง สภาพของเขาตอนนี้ดูห่างไกลจากคำว่า ‘คุณชายปลื้มจอมเนี๊ยบ’ แบบสุดกู่ ผมเผ้ายุ่งเหยิงเหมือนคนเพิ่งตื่นนอน เสื้อยืดที่สวมใส่ก็ยับยู่ยี่ ใต้ตามีรอยคล้ำจาง ๆ บ่งบอกว่าเมื่อคืนคงแทบไม่ได้นอน
หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายเมื่อคืนที่คุณเปรมกับของขวัญทิ้ง ‘ภาระก้อนโต’ อย่างเจ้าเอยไว้ให้เขาดูแล คุณปลื้มต้องแบกรับวีรกรรมความแสบของเธอจนเกือบสว่าง เช้านี้เขาจึงรีบเรียกรวมพลพี่ ๆ ทั้งสามคนมาประชุมด่วนเพื่อหาทางออก แต่แทนที่จะได้ความเห็นอกเห็นใจ เขากลับกลายเป็นตัวตลกในวงกาแฟยามเช้าเสียอย่างน
