แสงแดดยามสายที่สาดส่องผ่านม่านลูกไม้สีขาวเข้ามาในห้องรับรองส่วนตัวของคุณหญิงภรณี ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศที่ตึงเครียดและอึมครึมจางหายไปได้เลย กลิ่นชากุหลาบที่หอมกรุ่นวางอยู่บนโต๊ะ แต่ไม่มีใครแตะต้องมัน ของขวัญนั่งกุมมือแน่นอยู่บนโซฟา ใบหน้าที่เคยเชิดฉายในงานเลี้ยงเมื่อคืน บัดนี้เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและความคับแค้นใจที่อัดอั้นจนแทบระเบิด
“คนพวกนั้นกล้าหักหน้าหลานขนาดนี้เลยเหรอ...”
คุณหญิงภรณี เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือด้วยความโกรธจัด หลังจากที่ได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดจากปากหลานสาว ตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวเข้างาน สายตาเหยียดหยามของเครือญาติ ไปจนถึงฉากละครโรงใหญ่ที่คุณหญิงวรรณาและคุณแม่เล็กภัทราแสดงออกอย่างชัดเจนว่า ‘เลือกข้าง’ อย่างไร้เยื่อใย
คุณหญิงภรณีกำพัดในมือแน่น นึกเจ็บใจแทนหลานสาวที่เธอฟูมฟักปั้นแต่งมากับมือ หวังจะให้ขึ้นไปยืนอยู่บนยอดพีระมิดอย่างสง่างาม แต่กลับถูกคนพวกนั้นผลักตกลงม
