อังกูรส่งเรื่องให้ทนายไปจัดการติดต่อขอซื้อบ้านเดิมของณิชชา โดยที่ติดต่อไปทั้งทางลูกหนี้คือนางแวววรรณและฝ่ายเจ้าหนี้คือธนาคาร การเจรจาเป็นไปด้วยดีมีการทำสัญญาซื้อขายกันเรียบร้อยจนกระทั่งถึงวันที่นัดไปโอนบ้านเรียบร้อย
“เดี๋ยวนะแม่ นี่คนซื้อบ้านที่ว่าเป็นเจ้านายคุณ ชื่อณิชชาเหรอ” วรรณเรศถามทนายเมื่อเห็นชื่อเจ้าของบ้านคนปัจจุบันในสัญญาซื้อขาย
“ใช่ครับ ผมเป็นทนายของสามีคุณณิชชา ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวนะ” ทนายก้มศีรษะให้นิดๆ เป็นเชิงลาแล้วเดินแยกไป
วรรณเรศมองตามและหันมามองมารดาอย่างเคืองๆ “ทำไมแม่ไม่ถามก่อนว่าใครเป็นคนซื้อ ถ้ารู้ว่านังณิชเป็นคนซื้อจะได้โก่งราคาให้มันมากกว่านี้”
นางแวววรรณมองลูกสาวอย่างเหนื่อยใจ “พอเถอะลูก จริงๆ ถ้าแม่รู้ว่าณิชเป็นคนมาซื้อแม่อาจจะไม่เอาส่วนต่างเลยก็ได้ ที่เราโกงบ้านเขามามันก็บาปมากแล้วนะ ตอนนี้เราถึงลำบากกันไง”
“ไร้สาระน่ะแม่ บุญบาปอะไรมีที่ไหนกัน ไหนเงิ
