ระหว่างที่อังกูรและสกนธีคุยกันเรื่องการรีโนเวทบ้าน ณิชชาก็ไปหาคนข้างบ้านเพื่อถามหาจ้างคนมาเก็บมะม่วงและตัดหญ้าในสวน ส่วนอิสริยาอาสาเป็นคนดูแลเด็กๆ ให้ที่บ้าน
“หาคนทำงานในสวนเหรอ... ได้สิ ณิชจะกลับมาอยู่นี่แล้วเหรอลูก ป้าก็ว่าใครมาซื้อบ้านนี้ซะอีก” ป้านวลคนข้างบ้านเพื่อนบ้านสมัยที่พ่อแม่ยังอยู่ถามหญิงสาว
“คงไปๆ มาๆ ค่ะ เด็กๆ เรียนในเมืองกัน”
“ลูกน่ารักนะลูก แฝดซะด้วย” ป้านวลมองไปยังเด็กๆ ที่วิ่งเล่นกันสามคนแล้วยิ้ม
“ค่ะ กำลังพูดเก่งเลยเดี๋ยววันหลังณิชพามาสวัสดีนะคะ พอดีว่าวันนี้มีญาติๆ ทางพ่อเขามาด้วย”
“พูดถึงญาติละป้านึกออกพอดี ณิชรู้ยังว่าเจ้าโอมมันเสียแล้วนะ” นางพูดถึงลูกพี่ลูกน้องของณิชชาที่มีบ้านอยู่ในละแวกเดียวกัน แต่ช่วงที่หญิงสาวมีปัญหา โอมไปเรียนต่อต่างจังหวัดเธอจึงไม่ได้เล่าหรือขอความช่วยเหลือจากเขา
“อ้าว พี่โอมเป็นอะไรคะ ทำไมเร็วจัง” เธอแปลกใจ
“โดนรถชนน่ะ หลังจากนั้นเมี
