“ถ้าคุณไม่มีเรื่องอื่นแล้ว ณิชขอตัวนะคะ ง่วงแล้ว”
“คำตอบผมล่ะ” อังกูรทวง
“ถ้าณิชไม่ตกลง คุณจะ...”
“ผมจะให้คุณคิดใหม่ คิดนานๆ ก็ได้ผมรอได้” อังกูรขยับตัว “จะไปนอนก็ไปสิ ผมไปส่ง”
ทั้งสองเดินมาจนถึงหน้าห้องนอนของณิชชา “เกือบลืม”
ชายหนุ่มพูดขณะที่ล้วงกระเป๋าเสื้อส่งบัตรใบหนึ่งให้ มันเป็นบัตรเครดิตนั่นเอง
“ให้ทำไมคะ บัตรของณิชมี”
“เอาไว้ใช้จ่ายเรื่องของลูก ยิ่งช่วงนี้วินมานอนนี่ณิชต้องจ่ายเยอะขึ้นมาก ของหวานหวานด้วยผมรักลูกทั้งสองคน อะไรที่ให้ได้เหมือนๆ กันก็อยากจะทำ” ณิชชายังนิ่งไม่ยอมรับบัตรเขาจึงพูดต่อ
“ถ้าณิชไม่เอาบัตรเดี๋ยวผมโอนเงินให้เดือนละแสนแล้วกัน”
ณิชชาตาโต “คุณจะบ้าเหรอคะ ใช้เงินไม่คิดแบบนี้ได้ยังไง ตั้งแต่เจอกันนี่คุณจ่ายไปเท่าไหร่แล้ว ณิชไม่อยากให้ใครมองว่าณิชตั้งใจพาลูกมาปอกลอกเงินคุณ”
อังกูรยัดบัตรใส่มือณิชชา อีกมือเปิดประตูห้องนอนแล้วดันร่างระหงเข้าไปด้านใน ณิ
